Mój ojciec trzymał ogromny bukiet kwiatów, który dla niej ułożył; zaplanował romantyczną niespodziankę, ale potknął się o stary dywan i wszystko przewrócił. Larissa upadła na łóżko z krzykiem przestraszona, ale natychmiast wybuchnęła nerwowym śmiechem. Ojciec, rumieniąc się i śmiejąc jednocześnie, przeprosił ją, pomagając jej wstać.
W tym momencie zrozumiałem: cały strach i dramat, które sobie wyobrażałem, były jedynie dowodem ich miłości. Pomimo różnicy wieku, pomimo tylu lat samotności, w końcu byli szczęśliwi, a ich wspólne życie dopiero się zaczynało.
Tego wieczoru, po zerwaniu kwiatów i ucichnięciu śmiechu, usiedliśmy wszyscy w salonie, odprężeni. Krzyk, który tak nas przeraził, przerodził się w zabawną anegdotę, z której mieliśmy się śmiać przez lata. Mój ojciec i Larissa spali w swoich ramionach i po raz pierwszy od dawna dom znów wydawał się kompletny.
