Szukała wszędzie: pod wiadrem, wśród ubrań, wzdłuż ściany, pod stołkiem. Nic.
Nagle ogarnął ją strach. W tym domu zniknięcie pieniędzy nigdy nie dotyczyło tylko pieniędzy.
Poszła do Helen i opowiedziała jej wszystko.
Helen wybuchnęła, zanim Chica zdążyła dokończyć wyjaśnienia.
„Co masz na myśli mówiąc, że nie możesz ich znaleźć? Idź i poszukaj tych pieniędzy. Jak ich nie znajdziesz, to je oddasz.”
„Nie mam pieniędzy, mamo.”
„To nie mój problem.”
Wtedy, zdesperowana i drżąca, Chica powiedziała to, czego nie powinna była mówić na głos.
„Mamo… Bianca je wzięła.”
Wyraz twarzy Helen natychmiast się zmienił.
„Co powiedziałaś?”
„Mamo, mówię prawdę…”
„Wynoś się!” krzyknęła Helen. „Wynoś się, zanim stracę panowanie nad sobą!”
Chica wyszła z pokoju, płonąc ze wstydu i gniewu. Poszła do pokoju Bianki i Lindy i zapytała je, czy widziały pieniądze.
Uśmiech Bianki zniknął.
„Jakie pieniądze?” zapytała chłodno.
Kiedy Chica nalegała, Linda warknęła: „Nigdy więcej nie zadawaj nam takich bezsensownych pytań”.
Bianca krzyknęła: „Wynoś się!”.
Chica wróciła do Helen i powiedziała jej, że pieniędzy nadal brakuje. Cierpliwość Helen się kończyła.
„Więc chcesz, żebym dała ci więcej pieniędzy?” zapytała gorzko. „Myślisz, że pieniądze się mnożą w tym kompleksie?”
Potem powiedziała coś jeszcze gorszego, coś, co brzmiało bardziej jak pułapka niż pomoc.
„Idź do tamtego pokoju. Tam są pieniądze. Weź tyle samo. Jeśli cię złapię…”
Nie dokończyła zdania. Nie było to konieczne.
Chica zrozumiała.
Tego samego popołudnia, gdy serce wciąż trzęsło się jej od oskarżenia, przy bramie pojawił się młody mężczyzna.
Był przystojny, schludnie ubrany i mówił uprzejmie. Nazywał się Kelvin.
Widział już wcześniej Chicę i przyszedł zapytać, czy mógłby ją lepiej poznać.
Chica, przerażona myślą, że zostanie przyłapana na rozmowie z nieznajomym, błagała go, żeby wyszedł.
Ale właśnie wtedy wyszła Helen, zobaczyła go i natychmiast się zmieniła. Jej gniew zniknął. Jej twarz złagodniała. Zaprosiła go do środka z ciepłem, którego Chica nie widziała od dawna.
Bianca i Linda pojawiły się natychmiast, słodkie i uśmiechnięte.
Kelvin spojrzał na Chicę nie raz. Helen to zauważyła.
W końcu powiedział to otwarcie: „Mamo, chciałbym, żebyś pozwoliła mi zabrać Chicę gdzieś, żebym mogła ją lepiej poznać”.
Uśmiech Bianki zgasł.
Helen odpowiedziała bez wahania: „To będzie trudne. Jest zaręczona. Krewni jej męża wkrótce przyjadą na ostatni ślub”.
Serce Chici zamarło. To było kłamstwo. Improwizowane, bezbłędne kłamstwo.
Potem Helen zwróciła się do Bianki i Lindy, jakby miała lepszą opcję. „Ale mam dwie piękne córki. Jestem singlem”.
Kelvin był uprzejmy, ale jego rozczarowanie było oczywiste.
Po jego wyjściu prawda wypłynęła mu pod nosem.
Bianca spanikowała. Jeśli Kelvin później dowie się, że Chica nigdy nie była zaręczona, może do niej wrócić.
Więc podjęli decyzję.
„Ożeń się z nią szybko” – powiedziała Bianca. „Zanim on wróci”.
Linda zasugerowała kogoś: „Ten biedny mężczyzna z centrum handlowego. Ten, który chciał się z nią ożenić”.
Nazywał się Obina.
Wkrótce potem wrócił do domu.
Był przystojny w dyskretny, naturalny sposób. Silny, uporządkowany, pełen szacunku. Helen zapytała go, czym się zajmuje.
„Jestem kierownikiem ochrony w dużym centrum handlowym w Lagos” – powiedział.
Bianca prychnęła. „Więc ochroniarz”.
Obina nie zareagował.
Helen przyjrzała mu się uważnie. Biedny. Przystojny. Dający się opanować. Dokładnie taki mężczyzna, do którego chciała wysłać Chicę.
Przedstawiła mu Chicę i od razu pozwoliła mu z nią wyjść.
Obina nie zabrał Chicę w jakieś eleganckie miejsce. Od razu przyznał, że nie stać go na drogą restaurację.
„Wciąż chcę porozmawiać” – powiedział. „Możemy zjeść w jakimś prostym miejscu?”
Jego szczerość ją zaskoczyła.
Zjedli w skromnej restauracji niedaleko. Podczas rozmowy Obina powiedział coś, co ją zszokowało.
„Nie lubię kłamstw” – powiedział. „Więc pozwól, że zapytam wprost: Pani Helen, czy jest pani biologiczną matką?”
Chica zawahała się, ale potem odpowiedziała szczerze.
„NIE”.
Powoli skinęła głową. „Dziękuję. Chciałam usłyszeć od pani prawdę”.
Potem zadała kolejne pytanie.
„Dlaczego zgodziłabyś się rozmawiać z kimś takim jak ja? Kobieta taka jak ty może wyjść za mąż za każdego”.
Chica odpowiedziała po prostu: „Bycie biednym dzisiaj nie oznacza bycia biednym jutro. Ciężka praca się liczy. Możesz teraz być na dole i wstać później”.
Obina milczał.
Potem, być może dlatego, że słuchał jej życzliwie i bez drwin, Chica zaczęła mówić więcej.
„Od śmierci Thomasa jestem maltretowana” – wyznała. „Przemoc słowna, przemoc psychiczna… każdego dnia. Traktują mnie, jakbym była bezwartościowa”.
Wyraz twarzy Obiny się zmienił. Po raz pierwszy przestał postrzegać ją jako porzuconą dziewczynę i zaczął dostrzegać ranę, którą nosiła w sobie.
Kiedy ją później odwiózł, nie dotykał jej ani nie poganiał.
