„Nie” – odpowiedziała niemal szeptem osoba w środku. „Nie mamy żadnych”.
Doña Socorro przełknęła ślinę. Spojrzała na garnek, na skarbonkę, na słońce, które już zaczynało zachodzić, a potem znowu na nich. Jeden zacisnął usta, żeby powstrzymać się od płaczu. Drugi spuścił wzrok ze smutną godnością. Trzeci zdawał się gotowy uciec, gdyby ktoś podniósł głos.
Podjęła decyzję, która dla niej nie była heroiczna. Była prosta.
„Chodźcie” – powiedziała, skinąwszy na nich ręką. „Ale podejdźcie bliżej, nie gryzę”.
Nałożyła im trzy małe porcje tego, co zostało: bulion, ryż, kawałek rozdrobnionego kurczaka i ciepłe tortille. Nie były to obfite posiłki, ale były przyzwoite. Dzieci siedziały na plastikowych ławkach, bardzo blisko siebie, i początkowo jadły z wilczym głodem. Potem wolniej, jakby ich ciała nagle zrozumiały, że nie śnią.
Doña Socorro patrzyła na nich bez słowa. Poczuła gulę w gardle.
„Jak się nazywacie?”
„Jestem Mateo” – powiedział pierwszy.
„Jestem Gael” – powiedział ten w środku.
„A ja jestem Damián” – wyrzucił z siebie trzeci, najbardziej nieufny.
Doña Socorro powtórzyła ich imiona, żeby ich nie zapomnieć.
„A gdzie wy śpicie?”
Wszyscy troje spuścili wzrok.
„Gdzie tylko możemy” – mruknął Gael.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, za jej plecami rozległ się gorzki głos.
„Doña Socorro znowu rozdaje jedzenie”.
To był Don Rogelio, mężczyzna z sąsiedztwa, który mówił tak, jakby był właścicielem chodnika, targu, a nawet powietrza. Poświęcił się „pomocy” sprzedawcom w uzyskiwaniu pozwoleń, kontroli i wypełnianiu dokumentów, co w rzeczywistości oznaczało pobieranie opłat, żeby nikt im nie przeszkadzał.
Patrzyła na dzieci jak na sterty śmieci.
„To nie narzekaj, kiedy to miejsce jest pełne brudnych dzieciaków. Przyjdą inspektorzy i to będzie koniec twojej pracy”.
Doña Socorro wyprostowała się, mimo że bolały ją plecy.
„Nie narzekam. Jedzą”.
Don Rogelio zaśmiał się krótko.
„Twoje miękkie serce cię zgubi”.
„Byłoby gorzej, gdyby to złośliwość cię zgubiła” – odparła.
Dzieci stały nieruchomo, ściskając talerze. Don Rogelio cmoknął językiem i wyszedł, ale jego groźba wisiała w powietrzu.
Doña Socorro czekała, aż odejdzie.
„Jedz dalej” – powiedziała cicho. „A kiedy skończysz, powiesz mi, dokąd idziesz dziś wieczorem. Nie dam ci spać spokojnie”.
Po raz pierwszy w oczach całej trójki pojawiło się coś więcej niż głód.
Nadzieja.
