Kochałam idealnego mężczyznę... i go straciłam. Nie potrzebuję ideału, Sebastianie. Potrzebuję czegoś prawdziwego. Potrzebuję kogoś, kto zobaczy mnie taką, jaka jestem.
A potem pocałował ją, delikatnie, drżąc, jakby bał się złamać coś świętego.
Claire odpowiedziała z całym sobą, co ukrywała od miesięcy.
A zza drzwi dobiegł cichy głosik niczym śmiech:
—Mamo! Całujesz wujka Sebastiana!
Lily podbiegła i przytuliła ich oboje.
—Czy on będzie moim nowym tatą?
Claire wybuchnęła śmiechem, czego nie robiła od lat.
Cztery miesiące później burza powróciła.
Thomas przyszedł z nową książką.
Na okładce Victoria płacze. Nagłówek na czerwono: „Życie uwięzione w żelazie z potworem Corsetti”.
Kłamstwa na każdej stronie.
A najgorsze jest to, że atakował Claire.
Nazwał ją narzędziem, oportunistką, ślepą ofiarą.
Lorenzo pojawił się w telewizji, ogłaszając, że Sebastian jest potworem, a Fυпdacióp Fépix pierze brudne pieniądze.
Nienawistne hashtagi. Obraźliwe komentarze. Inwestorzy uciekli. Branża budowlana jest sparaliżowana. Wszystko się wali.
Wtedy zobaczył popyt.
Sześćdziesiąt milionów dolarów.
A potem poczuł cios w brzuch:
—Claire Sullivan została wezwana na świadka.
Nie chciała tylko zniszczyć Sebastiana. Chciała wykorzystać sytuację, by go zrujnować.
Prasa ujawniła jej przeszłość, zniesławiła Daniela i przypisywała mu potworne rzeczy.
A najgorszy dzień nadszedł, gdy zadzwonili ze szkoły.
Lily była w gabinecie dyrektora: miała spuchnięty policzek, zadrapania na ramieniu.
W raporcie napisano, że uderzyła dziecko.
Claire wiedziała, nawet jeśli nikt jej nie powiedział: za tym wszystkim kryły się słowa.
„Co ci powiedział, kochanie?” wyszeptała, unosząc jego brodę.
Lily płakała.
„Powiedział, że jesteś kłamcą… że spałeś z mafią dla pieniędzy… że tata umarł, bo się ciebie wstydził.
Dyrektor mówił o „reputacji”. O „ochronie dobrego imienia szkoły”.
Claire poczuła swoje ego.
„Reputacji? A przecież taki duży chłopiec upokarza sześciolatkę tymi słowami?”
Wziął Lily za rękę i wyszedł.
Tej nocy Lily miała koszmary.
„Nie bij mojej mamy!” Nie odchodź, mamo!"
Claire przytuliła ją w ciemności, a jej łzy milczały.
Dwa dni później, o dziesiątej wieczorem, Claire weszła do biura Sebastiana z listem rezygnacyjnym.
—Repucio… i myślę… Chyba musimy przestać.
Sebastian spojrzał na nią, jakby powietrze w jego wnętrzu pękło na pół.
Claire wybuchła, uwalniając wszystko, co w sobie tłumiła.
Zabijam cię razem ze mną. Projekt umiera przeze mnie. Lily cierpi przeze mnie. Jest obrażana przeze mnie. Jestem wszystkim, co ma… a ja ją niszczę, bo… bo jestem na tyle samolubna, że chcę być z tobą.
A potem to wymknęło mi się spod kontroli.
—Kocham cię.
Cisza.
Sebastian wziął go za rękę.
—Spójrz na mnie, Claire.
Nie chciała.
Uniosła brodę.
Myślisz, Puszczę cię? Kocham cię, Claire Sullivan. Nie dlatego, że uratowałaś mnie na ślubie. Kocham cię, bo byłaś pierwszą osobą, która zobaczyła we mnie człowieka, odkąd usiadłam na tym krześle. Kocham cię, bo przeszłaś przez piekło, nie rezygnując z małżeństwa.
Claire trzęsła się.
—Boję się... Nie mogę oddychać.
Sebastian oparł czoło o jej czoło.
—Wtedy będziemy się bać razem. Ale nie uciekniemy. Nigdy.
—Też cię kocham— wyszeptała Claire. —I nie mam zamiaru teraz uciekać.
Całowali się przez łzy.
O świcie Sebastian zawołał ją z poważną miną.
—Muszę ci coś powiedzieć o Danielu.
Mężczyzna upadł jak kamień.
Sebastian wziął głęboki oddech.
—Thomas zbadał Lorenza... i coś odkrył. Daiel nie zginął na misji. Zginął, bo badał gang Valete. Daiel Ujawnił handel ludźmi i bronią. Miał dowody. Miał to zgłosić... i Lorenzo się dowiedział. Kazał go zabić.
Claire sparaliżował strach.
Cztery lata życia w nieświadomości.
Cztery lata samotnego wychowywania dzieci.
A zabójca Daniela był tam... ubrany w drogi garnitur, udając bohatera.
Łzy Claire nie były już łzami słabości.
To była złość.
„Nie... nie będziesz jedyną osobą, która go za to zapłaci” – powiedziała drżącym głosem. „Zapłacimy. Ale nie przemocą. Nie prawem. Nie prawdą. Dokończę misję, której Daniel nie zdołał wykonać. Zobaczę go w sądzie i zobaczę, jak upadnie."
Trzy tygodnie później sala sądowa w Mahatcie była wypełniona po brzegi.
Victoria, ubrana na czarno, była bliska łez.
Lorenzo tyłem, para.
Sebastiano przy stole obrony, pełen ekspresji.
Claire stała za nią, ściskając dłoń Lily.
Victoria zachowywała się jak idealna ofiara.
Ale potem adwokat Sebastiana pokazał mu kilka wiadomości: banały, drwiny, instrukcje, by upokorzyć go przed 350 gośćmi.
A f
