Zatrzymał się, gdy mnie zobaczył.
Na chwilę jego twarz zbladła. Potem na jej twarzy pojawił się wyrachowany wyraz.
„Och” – powiedział szybko. „Jesteś wcześniej”.
Kobieta odwróciła się do niego zdezorientowana. „Kochanie? Znasz tę agentkę nieruchomości?”
Powoli zamknęłam teczkę i uśmiechnęłam się.
„Tak” – powiedziałam. „Znamy się bardzo dobrze”.
Ethan otworzył usta, żeby coś powiedzieć.
Wtedy właśnie zdecydowałam, że mu na to nie pozwolę.
Przejęłam kontrolę nad pokojem, zanim Ethan zdążył.
„A może się ubierzesz?” – zapytałam spokojnie. „To zajmie tylko kilka minut”.
Zawahał się, a potem skinął głową, najwyraźniej licząc, że wyjdę, zanim sytuacja się pogorszy. Zniknął z powrotem w łazience.
Kobieta – Lily, jak się przedstawiła – wyglądała na zawstydzoną. „Przepraszam, czuję się nieswojo”.
„Nie ma potrzeby” – powiedziałam uprzejmie. „Takie rzeczy się zdarzają, gdy procesy się nakładają”.
Rozluźniła się. To powiedziało mi coś ważnego: nie miała pojęcia.
Zadałam jej pytania jak agent nieruchomości. Warunki najmu. Media. Plany sprzedaży. Każda odpowiedź potęgowała ucisk w piersi.
Ethan wystawił nasze mieszkanie – moje mieszkanie, to, które kupiliśmy przed ślubem – na sprzedaż bez mojej wiedzy. Podrobił mój podpis na wstępnych dokumentach. Lily pokazała mi historię maili w telefonie, dumna z tego, jak „przejrzysty” był Ethan.
Kiedy Ethan wrócił, ubrany i blady, zamknęłam teczkę.
„Widziałam już wystarczająco dużo” – powiedziałam. „Będę w kontakcie”.
W drzwiach odwróciłam się do Lily. „Jeszcze jedno. Czy mogłabyś sprawdzić akt własności? Tylko po to, żeby potwierdzić nazwisko właściciela”.
Ethan warknął: „To niepotrzebne”.
Lily zmarszczyła brwi. „Dlaczego nie?”
„Bo” – powiedziałem cicho – „to tylko na moje nazwisko”.
Cisza.
Wyraz twarzy Lily zmienił się, gdy zrozumiała. „Co?”
Czytaj dalej na następnej stronie
