Czy to Rebecca?
Kto z nią?
Czy to Julian Ashford?
Czy przylecieli prywatnym odrzutowcem?
Poczułam się bardziej wyprostowana.
Organizator ślubu Garretta podbiegł do mnie, zdezorientowana, bo wpisał tylko moje nazwisko na listę gości, a nie bliźniaków ani nikogo innego. Julian mówił spokojnym, swobodnym tonem, typowym dla wpływowych mężczyzn, którzy nigdy nie muszą podnosić głosu.
„Jestem pewien, że znajdziemy rozwiązanie”.
Zgadzało się.
W środku nawet Patricia uśmiechnęła się na mój widok.
Potem rozpoczęła się ceremonia.
Garrett szedł pewnie w kierunku ołtarza, aż spojrzał w dół nawy i mnie zobaczył.
Widziałam dzieci.
Widziałam Juliana.
Widziałam, jak ogarnia go szok, potem gniew, a potem kalkulacja.
Dobrze.
Tessa szła nawą, promienna i nieświadoma, i po raz pierwszy od lat nie czułam zazdrości. Tylko litość. Wciąż miała czas, żeby uciec.
Ceremonia trwała dalej, ale Garrett wciąż odwracał się w moją stronę, roztargniony, niespokojny. Jego głos lekko drżał podczas składania przysięgi.
Później, podczas koktajlu, podszedł.
„Przyszedłeś” – powiedział.
„Zaprosiłeś mnie”.
Jego wzrok padł na Juliana. „Nie wiedziałem, że kogoś przyprowadzisz”.
„Mówiłeś, że dzieci powinny widzieć oboje rodziców w podróży rozwoju. Tak właśnie wygląda podróż rozwoju”.
