Janet z trudem przełknęła ślinę.
„Pamiętam, jak mówił mi, że ludzie tacy jak ja powinni być wdzięczni, że mogą służyć ludziom takim jak on” – dodała Margaret. „Powiedział, że to nasz obowiązek”.
Uśmiechnęła się smutno. „To zabawne, jak zwyczaje są przekazywane w rodzinach, prawda, panie Hayes?”
Charles zarumienił się. Pot perlił mu się na linii włosów.
„To tylko historyjki” – mruknął. „Każdy mógłby to wymyślić”.
Margareta nawet nie mrugnęła. „Twój dziadek miał bliznę na lewej ręce” – powiedziała powoli. „Zrobił ją, próbując rozbić mi szklankę na głowie. Chybił. A potem powiedział wszystkim, że to był wypadek w ogrodzie”.
W sali zapadła cisza.
Kilku klientów w milczeniu wyszło. Nikt nie chciał być świadkiem tego, co się działo.
„Przez siedemdziesiąt lat zastanawiałam się, czy kiedykolwiek pokażę rodzinie Hayesów, co się dzieje, gdy ktoś taki jak ja odmawia bycia niewidzialnym” – powiedziała Margaret.
Charles ponownie wezwał ochronę, a jego głos załamał się z paniki.
Zanim ktokolwiek się ruszył, drzwi wejściowe się otworzyły.
Gerald Simmons wyszedł naprzód – starszy wiceprezes, członek założyciel zarządu, uosobienie autorytetu.
„Charles” – powiedział spokojnie Gerald – „dlaczego słyszę krzyki z dziesiątego piętra?”
Charles szybko wyjaśnił: „Jakaś zdezorientowana kobieta z podrobionymi dokumentami…”
Gerald przeszedł obok niego.
Prosto do Margaret.
„Margaret” – powiedział ciepło – „wspaniale cię widzieć. Wszystko w porządku?”
Czytaj dalej na następnej stronie
