e. Nawet przez częściowo zasłonięty widok mogłem dostrzec jej urodę. Jej suknia była arcydziełem z koronki i jedwabiu, a welon wlókł się za nią niczym obłok. Nasz ojciec, z którym prawie nie rozmawiałem od rozwodu rodziców pięć lat wcześniej, wyglądał dumnie i dostojnie w smokingu.
Wyciągnąłem szyję za kolumnę, próbując lepiej widzieć. Kąt widzenia był okropny. Widziałem może czterdzieści procent samej ceremonii, głównie tyły głów ludzi i kilka przebłysków celebransa.
Wtedy zdałem sobie sprawę, że nie jestem sam w ostatnim rzędzie.
Mężczyzna siedział dwa krzesła ode mnie, częściowo zasłonięty przez tę samą kolumnę. Był młodszy niż większość gości, prawdopodobnie po trzydziestce, i miał na sobie idealnie skrojony grafitowy garnitur. Jego ciemne włosy były nonszalancko ułożone, a rysy twarzy – takie, jakie widuje się w reklamach w magazynach. Ale najbardziej uderzył mnie wyraz jego twarzy. Wydawał się równie nie na miejscu i nieswojo jak ja.
Złapał mnie na tym, że na niego patrzę i uśmiechnął się do mnie lekko, rozumiejąco. Uśmiechnęłam się blado, zanim skupiłam się na ceremonii, a raczej na tym, co widziałam.
Urzędnik mówił o miłości, zaangażowaniu i jedności. Victoria i Gregory złożyli sobie przysięgę, której nie słyszałam wyraźnie z mojego miejsca. Wymienili się obrączkami, pocałowali się wśród entuzjastycznych braw i tak oto moja siostra wyszła za mąż.
Ceremonia trwała może dwadzieścia pięć minut, choć wydawała się jednocześnie dłuższa i krótsza. Gdy goście zaczęli wstawać i kierować się na koktajl, podszedł do mnie nieznajomy z mojego rzędu.
Z bliska wyglądał jeszcze bardziej urzekająco, te inteligentne, szare oczy, które zdawały się dostrzegać więcej, niż powinny.
„Co za widok, prawda?”
W jego głosie słychać było nutę rozbawienia.
„Spektakularny” – odpowiedziałam sarkastycznie. „Szczególnie podobał mi się tył głowy tego mężczyzny w ósmym rzędzie. Bardzo fotogeniczny”.
Zaśmiał się szczerze, a mnie coś w piersi lekko rozluźniło.
„Mam na imię Julian i sądząc po przydzielonym ci miejscu, domyślam się, że albo jesteś czyimś najmniej lubianym krewnym, albo obraziłaś konsultantkę ślubną”.
„Elizabeth. A ja jestem siostrą panny młodej”.
Uniósł brwi, a na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie.
„Jej siostra, i przywieźli cię tutaj”.
„Najwyraźniej nie jestem w stylu ślubnym”.
Julian spojrzał na mnie przez chwilę, a ja miałam nieodparte wrażenie, że dostrzega coś więcej niż tylko mój gorzki humor.
„No cóż, szkoda ich. Za chwilę zacznie się koktajl i czuję, że będzie równie niezręcznie, jak ceremonia. Może zmierzymy się z tym razem?”
„Nie ma się co nade mną litować. Nic mi nie jest”.
