„Byliśmy oszołomieni” – powiedział Mike. „Wypytywaliśmy wszystkich. Wielokrotnie dzwoniliśmy do szpitala. Nic nam nie powiedzieli. Twierdzili, że dawca chciał pozostać anonimowy”.
Kaylee wyzdrowiała. Wkroczyła w remisję. Trzy lata później ogłoszono, że jest wolna od raka.
Mike latami szukał osoby, która ją uratowała. Aż sześć miesięcy temu znalazł pod starymi papierami rachunek. Był na nim numer referencyjny.
Zadzwonił do działu rozliczeń. Błagał o odpowiedzi. Recepcjonistka się przejęzyczyła: powiedziała „ona”. Kobieta.
Mike nalegał. Znalazł imię: Sarah.
Szukał. Znalazł trzy pielęgniarki o imieniu Sarah, które miały tego dnia dyżur. Jedna się przeprowadziła. Druga przeszła na emeryturę. Trzecia to Sarah Patterson. Moja żona.
„Znalazłem ją w internecie” – powiedział. „Zdjęcia z tobą. Z twoimi dziećmi”. Rozpoznałem ją od razu. To była pielęgniarka, która powiedziała mi, żebym nie tracił nadziei.
Wysłał jej wiadomość. Raz. Dwa razy. Potem trzeci raz. Brak odpowiedzi.
Wtedy znalazł swój nekrolog.
„Załamałem się” – powiedział. „Kobieta, która uratowała moją córkę, odeszła. I nigdy nie byłem w stanie jej podziękować”.
Zaczął więc przychodzić na jej grób w każdą sobotę. Żeby porozmawiać z nią o Kaylee.
