„Czego potrzebujesz?” zapytał Bones, prezes klubu.
„Czasu. Tylko… czasu. Kogoś, kto by z nią posiedział. Zmieniał się. Może mieć trzy miesiące, a panicznie boi się samotności”.
„Gotowa”, odpowiedziała bez wahania Bones. „Zaczynamy jutro”.
To, co nastąpiło, było czymś, czego personel hospicjum nigdy wcześniej nie widział. Motocykliści w skórzanych strojach, niektórzy z kartoteką, inni z burzliwą przeszłością, siedzący cicho przy łóżku umierającego dziecka. Czytali jej historie. Bawili się lalkami. Pomalowała małe paznokcie na czarno, bo chciała wyglądać na twardzielę”. Ułożyli plan. Dwie godziny dziennie, 24 godziny na dobę. Katie nigdy więcej nie obudzi się sama.
Savage, były żołnierz piechoty morskiej z tak silnym zespołem stresu pourazowego (PTSD), że nie mógł spać przez większość nocy, pełnił dyżur od 2 do 4 nad ranem. Śpiewał jej łagodne piosenki, których nauczyła go babcia po hiszpańsku.
Szpital ma teraz tablicę pamiątkową przed salą 117: „Sala Katie – gdzie czterdziestu motocyklistów nauczyło się, że rodzina to nie krew, ale to, kto się pojawia”. I pojawili się. Codziennie przez dziewięćdziesiąt trzy dni. Pojawili się dla małej dziewczynki, której rodzice nie mogli. Pojawili się, bo tak właśnie robią motocykliści – chronią niewinnych, stają w obronie porzuconych i nigdy, przenigdy nie pozwalają nikomu stawić czoła ciemności samotnie.
Katie umarła wiedząc, że była kochana. Czterdziestu motocyklistów żyje ze świadomością, że mieli szczęście ją kochać.
Czasami największe przejażdżki mierzy się nie kilometrami, ale chwilami. I przez dziewięćdziesiąt trzy dni czterdziestu motocyklistów odbyło najważniejszą podróż w swoim życiu – pozostając w całkowitym bezruchu przy łóżku umierającego dziecka, udowadniając, że miłość pojawia się równie często w skórze, co w koronce.
Katie nigdy nie pozwolono jeździć motocyklem.
Ale wjechała prosto w czterdzieści serc i nigdy ich nie opuściła.
