Uśmiechnęłam się.
Wyszłam na werandę z tak niewinnym wyrazem twarzy, jak to tylko możliwe.
Siedział tam, zgarbiony obok samochodu, trzymając się za brzuch, jakby miał się za chwilę zapaść.
Powlókł się w stronę domu.
„Co mi dałeś?!” krzyknął. „Nie zdążę nawet do toalety!”
Położyłam dłoń na piersi i udałam zaniepokojenie.
„Kochanie… jesteś zdenerwowana?”
Zesztywniał, blady.
„Zdenerwowany?!”
„Mówią, że ciało reaguje, gdy denerwujesz się przed randką”.
„NIE ZDĄŻĘ!”
Pobiegł do schodów.
„A, i nawet nie myśl o skorzystaniu z łazienki na górze” – dodałam uprzejmie.
Zatrzymał się w pół kroku.
„Dlaczego nie?”
„Posprzątam.”
To, co wydarzyło się później, było niezapomniane.
Mój mąż, „geniusz biznesu”, który zawsze używa wielkich słów, takich jak „synergia”, wbiegł po schodach z zapałem; jego „ważne spotkanie” najwyraźniej zostało odwołane.
Drzwi łazienki zatrzasnęły się z hukiem.
Dźwięki, które nastąpiły… dramatyczne, delikatnie mówiąc.
Westchnęłam.
Potem chwyciłam telefon.
Otworzyłam czat grupowy.
„Dziewczyny, czy plan na piwo jest nadal aktualny?”
Odpowiedzi pojawiły się natychmiast.
—Oczywiście!
—Czekamy!
—Dziś wieczorem świętujemy wolność!
Poprawiłam szminkę.
Chwyciłam klucze.
Torebkę.
Moją godność.
Kiedy wychodziłam, jego głos z łazienki brzmiał rozpaczliwie:
„Dokąd idziesz?!”
Uśmiechnęłam się.
„Na spotkanie” – odpowiedziałam.
Zatrzymałam się na chwilę.
„To ważne… no wiesz.”
A potem wyszedłem.
Ale to nie był koniec.
Dwie godziny później wróciłem do domu – śmiejąc się, pachnąc piwem i wolnością.
Siedział na kanapie.
Blady. Wyczerpany. Pokonany.
Z telefonem w dłoni.
