Odbudowa po burzy
Léna, ze swojej strony, zaczęła sobie przypominać: obrazy, doznania, mój głos. Próbowała zrozumieć, odtworzyć swoją historię, a potem zdobyła się na odwagę, by zadzwonić.
Natychmiast podjęłam niezbędne kroki, aby zabezpieczyć sytuację i dochodzić swoich praw. Odpowiednie organy wszczęły dochodzenie, a następnie wszczęto postępowanie sądowe w celu ustalenia osoby odpowiedzialnej i zapewnienia Lenie ochrony.
Kilka tygodni później opuściliśmy dom rodzinny. Zamieszkaliśmy z Camille, moją siostrą, próbując stanąć na nogi i zacząć otrzymywać odpowiednie wsparcie.
Nic nie wymaże tych dwóch straconych lat. Ale każdego ranka, kiedy słyszę, jak Léna mówi „Mamo”, uświadamiam sobie niesamowitą siłę, która mną kierowała.
Bo w głębi duszy instynkt macierzyński nigdy nie umiera.
Czeka, ma nadzieję… i czasami, wbrew wszelkim przeciwnościom, odnajduje drogę powrotną do prawdy i formy rodzinnej odporności.
