Po kąpieli, gdy go myła, kropla wody wpadła prosto do lewego oka Felipe. Nie mrugnął. Repata zmarszczyła brwi. Zwilżyła palce i celowo wpuściła kolejną kroplę do jego prawego oka. Brak reakcji. Serce waliło jej w gardle.
Tej nocy Repata nie spała. Myślała o swojej babci, uzdrowicielce. Co by było, gdyby Felipe nie był ślepy od urodzenia? Co by było, gdyby coś zasłaniało mu oczy?
Następnego dnia poprosiła barona o pozwolenie na przeprowadzenie badania. Zasunęła zasłony w pokoju; paliło się tylko światło świecy. Przytrzymała płomień przed oczami Filipa; nie podążały za nim. Jego źrenice się nie zwężały. Ale kiedy światło padło na jego oczy pod pewnym kątem, Repata coś dostrzegła. Oczy dziecka zakrywała warstwa, niemal niewidoczna błona.
„Panie” – powiedziała drżącym głosem – „proszę spojrzeć w oczy syna”. Bardzo precyzyjnie, światłem”. Sebastião pochylił się. Spojrzał, zmarszczył brwi, a jego twarz pobladła. „Co… co to jest? Coś mu zasłania oczy!”. „Myślę, proszę pana” – powiedział Repata – „że pański syn nie był ślepy. Myślę, że coś mu zasłania wzrok, uniemożliwiając mu przenikanie światła”.
De Baro zachwiał się. „To ma sens! Lekarze by to zauważyli!”. „A ja jestem tylko niewolnikiem, który się temu przygląda” – powiedział cicho Repata. „Ale ja to widziałem”. Sebastião, z nową determinacją, zawołał do swojego nadzorcy: „Joaquim! Natychmiast wezwij doktora Hepriqe! Powiedz, że wszystko w porządku! Chcę, żeby wszyscy lekarze, którzy tu byli, wrócili natychmiast!”.
Dr Herique Albquerque przybył dwa dni później, niecierpliwy. „Sebastião, już to omówiliśmy. „Przyjmujemy współpracę Felipe…” „Ma coś w oczach, doktorze” – przerwał mu barop. „Błona. Widziałem to. I proszę, żebyś ją zbadał”. Z wyraźną aprobatą lekarz udał się do pokoju, w którym czekała Repata. „Zostań!” – rozkazał barop. „To ona to zauważyła”.
Dr Heriqe wyjął instrumenty i lupę. Pochylił się nad Felipe. Sekundy mijały, zamieniając się w godziny. W końcu lekarz wyprostował się, blady jak ściana. „Jest błona” – powiedział ochryple. „Nad oboma jądrami. Jest tak gruba, że staje się widoczna bez odpowiedniego światła i odpowiednich soczewek”. „Więc… nie oślepł?” – wyszeptał Sebastião. „Technicznie rzecz biorąc… błona blokuje światło. Trzeba ją usunąć”. » « Czy można ją usunąć? » „Nie wiem. Nigdy nie widziałem takiego przypadku. Wymagałoby to niezwykle utalentowanego chirurga. Ryzyko jest niewiarygodnie wysokie. – Ale istnieje taka możliwość! – krzyknął Sebastião. Nagle wezbrał w nim gniew. – Jak ktokolwiek z was mógł to dostrzec? Niewolnica! – wybuchnął. – Wykształcona kobieta widziała to, czego nie mogły zobaczyć wszystkie wasze dyplomy! Powiedziała mi, że mój syn będzie żył w ciemności! – To był błąd medyczny, Sebastião… – wyjąkał lekarz. – Mój partner nie widział przez sześć miesięcy z powodu swojej pomyłki!
– Proszę pana – przerwał Repata stanowczo – poczucie winy nie pomoże teraz małemu Felipe. Musimy znaleźć kogoś, kto wykona operację. Baronowa wzięła głęboki oddech. Miała rację. Dr Herique rozmawiał ze specjalistą w Salvadorze, dr. Aptópio da Silvą, który kształcił się we Francji. – Wyślij wiadomość teraz! – rozkazał Sebastião. – Zaproponuj mu coś.
Zwrócił się do Repaty. – Uratowałeś mi duszę. Jak mogę ci się kiedykolwiek odwdzięczyć? „Pozwól mi się nim dalej opiekować, proszę pana. Nawet po operacji. Pozwól mi zostać z nim”. „Możesz się nim opiekować, jak długo zechcesz. Daję ci słowo”.
Dr Aptópio da Silva przybył piętnaście dni później. Potwierdził diagnozę: operacja była możliwa, ale ryzykowna. Podczas zabiegu Sebastião nie mógł znieść dłuższego przebywania w pokoju. To Repata pozostała przy chirurgu, trzymając małą rączkę Felipe i cicho nucąc, podczas gdy lekarz pracował z najwyższą precyzją.
Trzy godziny później dr Aptópio wyszedł wyczerpany, ale uśmiechnięty. „Operacja się powiodła. Błony zostały usunięte. Teraz musimy poczekać tydzień, aż oczy się zagoją”. »
Siedem dni później domownicy wstrzymali oddech. Dr Aptópio powoli usunął maść. Felipe zamrugał dwa razy, jakby budząc się z głębokiego snu. I wtedy, po raz pierwszy w życiu, Felipe zobaczył. Zobaczył promienie słońca wpadające przez okno. Zobaczył twarz ojca, pochylonego nad nim, z łzami spływającymi po brodzie. Zobaczył Repatę, kobietę, która dała mu szansę zobaczenia świata. I Felipe się uśmiechnął. To był delikatny, niepewny uśmiech, ale prawdziwy.
Następne miesiące były jak bycie świadkiem cudu. Chłopiec, którego kiedyś złapano, był teraz w ciągłym ruchu. Podążał wzrokiem za światłem świecy padającym na ściany, wyciągnął rękę, by dotknąć brodatej twarzy ojca i bezustannie patrzył na uśmiech Repaty.
Ciężka cisza
