Pracownik socjalny przyszedł omówić plan bezpieczeństwa.
Lekarz, który leczył mój uraz głowy, zalecił tomografię komputerową, aby wykluczyć wstrząśnienie mózgu. Zostałam przeniesiona na oddział radiologii, a James został z Natalie.
Badanie wykazało, że mam lekkie wstrząśnienie mózgu, ale nie złamanie.
Otrzymałam ścisłe instrukcje dotyczące monitorowania objawów i znaczenia odpoczynku, co wydawało się wręcz śmieszne, biorąc pod uwagę fakt, że muszę opiekować się noworodkiem.
Chcieli przedłużyć mój pobyt w szpitalu na obserwację, zarówno ze względu na wstrząśnienie mózgu, jak i po to, aby upewnić się, że mój stan emocjonalny pozostanie stabilny.
Rodzice Jamesa przyjechali tego wieczoru, po trzygodzinnej jeździe samochodem po jego telefonie.
Jego matka, Vivien, spojrzała na mnie i wybuchnęła płaczem, ale szybko się opanowała i przyjęła bardzo praktyczną postawę.
Jego ojciec, Ronald, rozmawiał z ochroną szpitala o dodatkowych środkach bezpieczeństwa na resztę mojego pobytu. „Nikt nie wchodzi do tego pokoju bez wyraźnej zgody twojej lub Jamesa” – powiedział Ronald. „Nie obchodzi mnie, czy podają się za rodzinę”.
W ciągu następnych dwudziestu czterech godzin historia rozwijała się w oparciu o raporty policyjne i porady prawne.
Veronica została oskarżona o napaść.
Lorraine została oskarżona o zaniedbanie dziecka, lekkomyślne zachowanie i znęcanie się.
Kenneth został oskarżony o utrudnianie i utrudnianie pracy personelowi szpitala.
Gerald został oskarżony o współudział w przestępstwie i brak udzielenia pomocy.
Pracowniczka wspierająca ofiary skontaktowała się ze mną i wyjaśniła procedurę prawną.
Pomogła mi uzyskać nakaz sądowy przeciwko całej czwórce, który sędzia wydał natychmiast, biorąc pod uwagę powagę zdarzenia i udział noworodka.
Nakaz zabraniał im zbliżania się na odległość mniejszą niż 150 metrów do mnie, Jamesa, Natalie i naszego domu. Siostra mojej mamy, Fiona, zadzwoniła dwa dni później, po tym, jak dowiedziała się o aresztowaniach z ust do ust w rodzinie.
Była jedyną osobą z mojej dalszej rodziny, z którą utrzymywałam sensowne relacje, głównie dlatego, że przeprowadziła się do Oregonu lata temu i miała jedynie sporadyczny kontakt z resztą rodziny.
„Zawsze wiedziałam, że Lorraine ma problemy z wyznaczaniem granic i z pieniędzmi” – powiedziała Fiona przez telefon głosem pełnym żalu. „Ale to… to przerasta wszystko, co mogłam sobie wyobrazić. Czy z tobą i dzieckiem naprawdę wszystko w porządku?”
„Fizycznie wszystko w porządku” – powiedziałam do niej, poprawiając Natalie w moich ramionach. „Emocjonalnie to zupełnie inna historia”.
„Absolutnie cię nie winię. To, co zrobiła, było okropne”. Fiona milczała przez chwilę. „Chcę, żebyś wiedziała, że jestem tu dla ciebie, jeśli będziesz czegoś potrzebować, i naprawdę mam na myśli wszystko”. „Jeśli potrzebujesz kogoś, kto zezna w sprawie dynamiki rodziny, zrobię to”.
Jej wsparcie znaczyło dla mnie więcej, niż potrafię wyrazić.
Pomogło mi to obalić sygnały, które otrzymywałam od innych członków rodziny, z których większość stawała po stronie mojej matki.
Według nich, wywoływałem kłótnie w rodzinie z powodu pieniędzy i wyolbrzymiałem sprawę.
Moja ciocia Teresa wysłała mi wyjątkowo wrednego SMS-a, w którym oskarżyła mnie o zrujnowanie życia wszystkich, angażując policję.
Mogłeś po prostu dać Veronice pieniądze. Spójrz, co teraz zrobiłeś. Twoja matka może łatwo trafić do więzienia, bo jesteś taki samolubny.
Zablokowałem jej numer, podobnie jak kilka innych.
James obsługiwał większość połączeń przychodzących i odpowiadał na skargi i oskarżenia z godną podziwu cierpliwością, zanim w końcu całkowicie zmienił nasze numery telefonów.
Prokurator przydzielony do sprawy, William Patterson, był dokładny i profesjonalny. Przyszedł do nas do domu po moim wypisie ze szpitala, aby zapoznać się z dowodami i omówić strategię oskarżenia.
„To jedna z najczytelniejszych spraw, jakie kiedykolwiek prowadziłem” – powiedział, patrząc na zdjęcia moich obrażeń zrobione w szpitalu.
„Mamy wielu świadków, dowody rzeczowe i zeznania samych oskarżonych, które przemawiają przeciwko nim. Twoja matka przyznała, że trzymała dziecko przy oknie. Twoja siostra przyznała, że cię uderzyła”.
„Ich linia obrony sprowadza się zasadniczo do tego, że nie uważali tego za coś poważnego”.
„Jakiego rodzaju wyroki mamy tu do czynienia?” zapytał James, biorąc mnie za rękę.
„Biorąc pod uwagę wagę faktów, a zwłaszcza zarzuty znęcania się nad dzieckiem, twojej matce grozi wysoki wyrok więzienia w przypadku skazania. Pozostali narażeni są na mniej surowe, ale wciąż poważne konsekwencje”.
„Spodziewam się jednak, że adwokat
