Na nagraniu Emma gwałtownie usiadła na łóżku. Jej oczy były szeroko otwarte, ale nic nie widziała, jakby patrzyła nie na ściany, a przez nie. Jej usta poruszały się, szepcząc coś w ciemności.
Max pochylił się nad nią i odpowiedział cicho, nie poruszając ustami. Z zewnątrz wyglądało to tak, jakby rozmawiali z niewidzialną trzecią osobą.
Poczułam chłód. Nie spałam całą noc, odtwarzając nagranie w kółko. Rano rozmawiałam z Maxem.
I usłyszałam prawdę, która nie poprawiła mi nastroju, ale pogorszyła. Okazało się, że Emma budziła się kilka nocy z rzędu z koszmarnymi koszmarami, płakała i nie mogła zasnąć. Max po prostu wstał z nią, żeby nie była sama i przestraszona.
Powiedziałam mu, że tak dalej być nie może. Nawet jeśli intencje były dobre, to podejście było błędne. Musieliśmy znaleźć inne rozwiązanie.
Następnego dnia umówiłam Emmę na wizytę u psychologa dziecięcego. Postanowiłam dowiedzieć się, co dolega mojej córce i skąd biorą się jej nocne koszmary.
