Kiedy miałem cztery lata, mama posadziła mnie na ławce w kościele i powiedziała: „Zostań tutaj. Bóg się tobą zaopiekuje”. Potem odwróciła się i odeszła z uśmiechem, trzymając ojca i siostrę za ręce. Byłem zbyt oszołomiony, żeby płakać – mogłem tylko siedzieć i patrzeć, jak mnie zostawiają. Ale dwadzieścia lat później weszli do tego samego kościoła, spojrzeli mi prosto w oczy i powiedzieli: „Jesteśmy twoimi rodzicami. Przyszliśmy, żeby cię zabrać do domu!”.

Rozdział 1: Wypolerowana ławka
Miałem cztery lata, kiedy mama posadziła mnie na mahoniowej ławce w kościele św. Agnieszki i skrupulatnie rozmontowała mój świat.

Wspomnienie nie jest rozmazane, jak wiele dziecięcych traum; to nagranie wysokiej rozdzielczości, wyryte w mojej podświadomości z trwałością skamieniałości. Pamiętam, jak moje lakierowane buty zwisały kilka centymetrów nad podłogą, rytmicznie uderzając o ciężkie drewno. Pamiętam zapach dogasających świec wotywnych i suchy, prastary aromat śpiewników, które widziały tysiące rozpaczliwych modlitw. Przede wszystkim pamiętam żółtą poświatę zimowego światła, przedzierającą się przez witrażowe wizerunki świętych, rzucającą karmazynowe i lazurowe cienie na twarz mojej matki.