Nucenie w salonie. Nucenie. Chłopiec, który był świadkiem usiłowania zabójstwa, stracił dom, widział aresztowanie ojca. Nuci, odrabiając pracę domową z matematyki.
Jeśli to nie jest odporność psychiczna, to nie wiem, co nią jest. I daje mi to nadzieję. Nadzieję, że bez względu na to, co przyniesie nam życie, przetrwamy. Możemy przezwyciężyć. Możemy nawet znów być szczęśliwi. Nie w ten sam sposób, nie tak jak wcześniej, ale w nowy sposób, silniejsi, mądrzejsi.
Rozlega się dźwięk minutnika w piekarniku. Wyłączam go. Zaczynam nakładać talerze.
„Matthew, pora obiadowa!”
Przybiega biegiem, jak zawsze, gdy jest jedzenie. Siada przy stole z tym swoim szerokim uśmiechem.
„Co na deser?”
„Lody. Jeśli najpierw zjesz wszystko.”
„Mogę to zrobić przez sen.”
Śmiejemy się. Jemy. Rozmawiamy o tygodniu, o planach na weekend, o szkolnym projekcie naukowym. Normalne rzeczy. Normalne życie. I w końcu jest pięknie. Pięknie jest znowu mieć tę normalność.
Po obiedzie Matthew idzie do kolegi. Zmywam naczynia. Sprzątam dom. Odpisuję na służbowe maile. Rutyna. Cudowna, przyziemna rutyna. Po południu, kiedy Matthew wraca, oglądamy razem film. Głupia animacja, która mnie rozśmiesza. Narzeka, że to bajka dla dzieci, ale też się śmieje.
A kiedy zapada noc, kiedy go otulam – mimo że narzeka, że jest już na to za duży – mocno mnie przytula.
„Mamo”.
„Tak?”
„Dziękuję”.
„Dlaczego, kochanie?”
„Za to, że uwierzyłaś mi tamtego dnia na lotnisku. Gdybyś mi nie uwierzyła…”
„Ale ja ci wierzyłam. I zawsze będę ci wierzyć”.
Uśmiecha się. Kładzie się do łóżka.
„Dobranoc, mamo”.
„Dobranoc, mój bohaterze”.
Gaszę światło. Zamykam drzwi. I po raz pierwszy od pięciu lat nie boję się jutra, bo bez względu na to, co się wydarzy, wiem, że stawimy temu czoła razem.
I przetrwamy.
