„To nic takiego” – odpowiedziałem. „To twój koniec”.
I wyszedłem.
Wyszedłem w zimną lutową madrycką noc, światła Gran Vía były zaledwie kilka ulic dalej, a gardło ściskało mi pieczenie silniejsze niż po winie. Zatrzymałem taksówkę, podałem Lavapiésowi swój adres i przez całą drogę nie dotykałem telefonu.
Po powrocie do domu – do mieszkania, które dzieliliśmy, co nagle wydało mi się dziwne – spakowałem walizkę z najpotrzebniejszymi rzeczami: piżamą, dżinsami, zeszytami mojego profesora literatury i laptopem. Cisza w salonie, z szarą sofą i naszymi zdjęciami ślubnymi zrobionymi na Formenterze, była wręcz przytłaczająca.
Upuściłem złoty pierścionek na marmurowy blat. Wydał cichy, metaliczny dźwięk. Wtedy zdałem sobie sprawę, że to prawda. Później, w pokoju gościnnym mieszkania mojej siostry w Embajadores, w końcu spojrzałem na telefon. Czternaście nieodebranych połączeń od Javiera, sześć nieodsłuchanych wiadomości głosowych i SMS-y, które dzięki powiadomieniom udało mi się tylko częściowo rozszyfrować: „Lucía, wracaj, przesadzasz…”, „Możemy porozmawiać…”.
Zignorowałam to wszystko. Wpełzłam do łóżka w pełni ubrana, bez zmywania makijażu. Zmęczenie i gniew ciążyły mi na duszy. Miałam właśnie włączyć tryb samolotowy, gdy na ekranie pojawiło się nowe powiadomienie.
„Wiadomość od Diego”.
Rozpoczęłam rozmowę. Było tylko jedno zdanie. Jedno zdanie, które zaparło mi dech w piersiach:
„Przykro mi z powodu dzisiejszego wieczoru, ale jest coś, co musisz wiedzieć o Javierze… i to nie może czekać”.
O mało nie odwróciłam telefonu i nie udawałam, że go nie przeczytałam. Ale słowa Diego utkwiły mi w pamięci jak uchylone drzwi w ciemnym pokoju. Jest coś, co warto wiedzieć o Javierze.
Niezdarnymi palcami napisałam:
„Powiedz mi”.
Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.
„Wolałabym powiedzieć ci osobiście. Możesz teraz wpaść na chwilę? Wiem, że jest późno”.
Spojrzałam na zegarek: 00:37. Marta, moja siostra, spała w sąsiednim pokoju. Na zewnątrz Madryt wciąż tętnił życiem, jakby miasto rozkwitało w takie noce. Zawahałam się przez kilka sekund. Potem napisałam:
„Café Comercial, w Bilbao, dwadzieścia minut stąd”.
Pół godziny później weszłam do prawie pustej kawiarni, gdzie w powietrzu unosił się zapach spalonej kawy i środków czystości. Diego siedział przy małym stoliku z tyłu, bez tego swobodnego uśmiechu, który zawsze miał na twarzy, gdy wychodził ze znajomymi. Wyglądał starzej, z cieniami pod oczami i dłońmi zaciśniętymi wokół szklanki z wodą.
„Dzięki za przybycie” – powiedział, wstając. „Pospiesz się” – odpowiedziałam. „Jutro muszę rozmawiać z prawnikiem”.
Jej oczy lekko się rozszerzyły.
„Mówisz poważnie?”
Aby poznać pełny czas gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk „Otwórz” (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ tym ze znajomymi na Facebooku.
«« Poprzedni
