„Wreszcie” – zadrwił, patrząc na naszego syna z zaborczym błyskiem w oczach, który nie miał nic wspólnego z miłością, a wszystko z poczuciem własności. „Dziedzic”.
Odwrócił się do kobiety obok siebie. Tiffany . Jego „asystentki wykonawczej”. Miała na sobie obcisłą sukienkę, która podkreślała jej nabrzmiały brzuch – ciąża trwała prawdopodobnie szósty miesiąc. Rozejrzała się po pokoju z szyderczym uśmiechem niesmaku, jakby drażnił ją zapach porodu.
„Moja królowa potrzebuje dziecka do ćwiczeń” – oznajmił Richard tak swobodnie, jakby zamawiał przystawkę w restauracji. „Mówiłaś, że denerwujesz się pieluchami, Tiff. Masz. Zacznij się uczyć”.
Sięgnął do łóżeczka.
„Nie!” – wychrypiałem, próbując usiąść. Ból w podbrzuszu narastał, niczym rozpalony do białości nóż wbijał się w moje wnętrzności. „Richard, nie dotykaj go!”
Zignorował mnie. Podniósł Leo, niezgrabnie i szorstko. Leo zaczął zawodzić, piskliwym, wysokim głosem, który rozdzierał mi serce.
Utrata ciepła była fizyczna, przypominała odcięcie kończyny.
„Oddajcie go!” – krzyknęłam, a adrenalina zalała moje wyczerpane ciało. Szarpałam prześcieradło, zrzucając nogi z łóżka.
Tiffany zrobiła krok naprzód. Nie wyglądała już na asystentkę. Wyglądała jak pies stróżujący.
Mocno szturchnęła mnie w ramię.
Nie byłam wystarczająco silna, żeby się oprzeć. Opadłam z powrotem na poduszki, łapiąc oddech, gdy uderzenie rozdarło mi szwy.
„Leż, inkubatorze !” syknęła, pochylając się nade mną. Jej oczy były szalone, błyszczące okrucieństwem kogoś, kto wierzy, że wygrał na loterii. „Zrobiłeś swoje. Wyciągnąłeś go. A teraz idź spać. To teraz moje dziecko”.
Odwróciła się do Richarda, gruchając. „Och, spójrz na niego, Richie! Wygląda zupełnie jak ty. Oczywiście, że go nazwiemy. Leo jest taki… pospolity”.
„Zgadzam się” – powiedział Richard, niedbale kołysząc płaczące dziecko. „Coś mocnego. Maksymilian.”
Leżałam tam, sparaliżowana szokiem i bólem. Wymazywali mnie. W ciągu trzydziestu sekund z żony i matki stałam się na
