Mijały tygodnie i okolica się zmieniała. Życzliwość rodziny Brooksów rozprzestrzeniała się lotem błyskawicy. Otworzył się nowy ośrodek społecznościowy, częściowo finansowany przez firmę Davida. Ludzie znów zaczęli organizować imprezy sąsiedzkie, pracować jako wolontariusze, a nawet zakładać ogrody.
A Margaret – która kiedyś ogłosiła się „opiekunką” Maple Drive – również zaczęła się zmieniać.
Pewnego ranka upiekła chleb bananowy i poszła do domu Brooksów. Jej ręce drżały, gdy pukała. Kiedy Angela otworzyła drzwi i uśmiechnęła się życzliwie, Margaret wyjąkała: „Ja… przyszłam przeprosić. Pomyliłam się. Strasznie się pomyliłam”.
Angela wzięła chleb, który był jeszcze ciepły. „Dziękuję, Margaret. Wszyscy czasami popełniamy błędy”.
David pojawił się na ekranie z filiżanką kawy w dłoni. Oczy Margaret napełniły się łzami. „Byłam okropna” – wyszeptała. „Nie zasłużyłaś na to”.
David skinął lekko głową. „Wszyscy się uczymy, pani Hill. Liczy się to, co zrobimy później”.
Od tego dnia robiła, co mogła, żeby się zmienić. Pracowała jako wolontariuszka w ośrodku, pomagała w udzielaniu korepetycji dzieciom – w tym Mii – i stała się jednym z największych filarów rodziny Brooksów.
Czasami, widząc dzieci bawiące się w parku, myślała o tym, jak blisko była momentu, w którym pozwoliła, by nienawiść ją zdefiniowała.
Za każdym razem, gdy wprowadzały się nowe rodziny – niezależnie od koloru skóry, pochodzenia czy przeszłości – witała je pierwsza.
I chociaż David nigdy więcej nie wspominał o tym pierwszym dniu, machał do niej za każdym razem, gdy przechodził obok jej domu i mówił:
„Dzień dobry, sąsiedzie”.
A Margaret uśmiechnęła się skromnie, ale z wdzięcznością i odpowiedziała cicho:
„Dzień dobry, panie prezydencie”.
