Część 2 — Głos, który nie musiał krzyczeć
Telefon Cole’a zadzwonił.
Dźwięk dzwonka rozniósł się po kuchni niczym syrena. Spojrzał na ekran, przewrócił oczami i uśmiechnął się, jakby cały wszechświat istniał wyłącznie dla jego rozrywki.
— Świetnie — mruknął. — Twój ojciec.
Odebrał, włączając tryb głośnomówiący, i nawet się nie poruszył. — Tak?
Rozległ się męski głos: spokojny, niski, precyzyjny. Nie głośny. Nie emocjonalny. Taki głos, który zmuszał ludzi do słuchania.
— Tu Grant Mercer — oznajmił głos. — Kto mówi?
Cole prychnął. — Cole. Mąż Hannah. Jest po północy; ona…
— Daj mi Hannah — powiedział Grant Mercer, przerywając słowa Cole’a, jakby były jedynie szumem w tle.
Cole rzucił mi rozbawione spojrzenie. — Słyszałaś to, Han? Tata chce…
— Powiedziałem: daj mi ją — powtórzył Grant. — Natychmiast.
Uśmiech Cole’a stwardniał. Nie był to jeszcze strach. Jedynie irytacja, że nie może kontrolować tempa wydarzeń.
Pchnął telefon w moją stronę. Moje palce były zimne i wilgotne.
— Tato — szepnęłam; słowo to uwięzło mi w gardle.
Po drugiej stronie coś się wyostrzyło. — Hannah. Gdzie jesteś?
— W domu — odparłam, z trudem starając się zachować równy oddech. Żołądek znów mi się skurczył. — Krwawię. Chyba… chyba tracę dziecko.
Chwila ciszy — krótka i opanowana, niczym cicho zamykane drzwi.
— Posłuchaj mnie — powiedział Grant. — Nie rozłączaj się. Powiedz mi, w którym pomieszczeniu jesteś.
— W kuchni.
— Dobrze. Odłóż telefon gdzieś tak, żebym wciąż cię słyszał.
Cole wydał z siebie odgłos pełen niesmaku. — O Boże, czy możesz po prostu przestać…
Głos Granta zwrócił się do niego, nie podnosząc tonu. — Cole, nie odzywaj się, gdy wydaję instrukcje.
Cole zamrugał. — Słucham?
Granta to nie obeszło. — Hannah, usiądź. Oprzyj się o szafki, jeśli możesz. Cały czas uciskaj miejsce, z którego leci krew.
Osunęłam się na podłogę. Zimno płytek przeszyło moje uda. Przycisnęłam dłonie do brzucha, starając się nie zgiąć wpół.
Evelyn unosiła się w pobliżu stołu z ramionami skrzyżowanymi na piersi, obserwując wszystko tak, jakby była to jedynie drobna niedogodność, która przypadkiem wdarła się do jej kuchni.
Cole przechadzał się tam i z powrotem; gniew znów wezbrał w jego umyśle. – Nie będziesz mi mówił, co mam robić we własnym domu.
Grant odparł: – Twój dom jest w tej chwili miejscem, w którym prowadzone jest nagranie.
Cole zamarł w pół kroku. – Co?
– Ta rozmowa jest nagrywana – powiedział Grant spokojnym głosem. – Twój numer. Twój głos. Twoja bliskość wobec nagłego przypadku medycznego. Dobieraj kolejne słowa bardzo ostrożnie.
Po raz pierwszy wyraz twarzy Evelyn uległ zmianie – pojawiło się na nim rozpoznanie, lecz nie skrucha. Tak, jakby znała to nazwisko i wolałaby go nie znać.
Cole spróbował odzyskać swą zuchwałość. – Grozisz mi? Kim ty właściwie jesteś?
Grant nie odpowiedział tak, jak Cole tego oczekiwał. Zamiast tego zwrócił się do mnie.
– Hannah, czy Cole stoi między tobą a drzwiami wejściowymi?
– Tak – szepnęłam.
– Czy Evelyn tam jest?
Podniosłam wzrok. Jej usta zacisnęły się jeszcze mocniej.
– Pomoc jest już w drodze – oznajmił Grant.
Serce podskoczyło mi do gardła. – Jak to…?
– Wykonałem telefon – odparł. – A właściwie dwa.
Policzki Cole’a poczerwieniały. – Zadzwoniłeś na policję? – Zadzwoniłem do służb ratunkowych – sprostował Grant cichym głosem. – A także do ludzi, których zadaniem jest interweniować, gdy ktoś postanawia uwięzić moją córkę w kuchni.
Cole rzucił się w moją stronę z wyciągniętą dłonią. – Daj mi to…
Evelyn chwyciła go za ramię, nagle blednąc. – Nie rób tego – syknęła. – Cole… nie rób tego.
Wyrwał się gwałtownie. – Mamo, nie wtrącaj się.
Głos Granta pozostał spokojny, lecz był ostry jak stal. – Cole, odsuń się od Hannah. Otwórz drzwi wejściowe. Odłóż telefon na blat.
Cole wydał z siebie wymuszony śmiech. – A co, jeśli nie?
Grant odpowiedział tak, jakby po prostu podawał prognozę pogody na nadchodzący dzień. „W przeciwnym razie przekonasz się, dlaczego sędziowie milkną w tej samej chwili, gdy tylko padnie moje nazwisko”.
Evelyn przycisnęła dłoń do ust. „Grant Mercer” – szepnęła, a w jej głosie pobrzmiewał dawny lęk.
Na zewnątrz zawyła syrena.
A potem kolejna.
Już bliżej.
Przez kuchenne okno zaczęły wpadać migające czerwone i niebieskie światła, kąpiąc twarz Evelyn w zmieniających się barwach; z każdym błyskiem światła zdawała się ona kurczyć, stając się coraz mniejsza i bardziej bezbronna.
Część 3 – Konsekwencje w czerwieni i błękicie
