—Emily…
—Emily, jesteś teraz sama?
Oddech dziewczyny stał się cięższy.
—Nie… on jest w domu…
Claire czuła, jak serce wali jej w piersi.
—„Emily, chcę, żebyś mnie bardzo uważnie posłuchała” — powiedziała najcichszym głosem, jaki potrafiła wydusić. „Czy możesz mi powiedzieć, gdzie jesteś?”
Rozległy się kroki.
Drzwi.
Dziewczyna zaczęła szeptać szybciej.
—„Mój ojciec kazał mi z nikim nie rozmawiać… ale to boli… tak bardzo boli…”
Claire wpisała adres, który pojawił się na ekranie.
1427 Maplewood Drive.
Nie tracąc ani chwili, włączyła alarm.
Najbliższe patrole zareagowały natychmiast.
Policjant Daniel Harris i jego partnerka, Maria Lopez.
„Jednostka 24 jest w drodze” — odpowiedział Daniel przez radio.
Podróż trwała tylko cztery minuty.
Ale dla Claire słuchanie drżącego oddechu dziewczyny przez telefon wydawało się wiecznością.
„Emily” – wyszeptała. „Policja nadjeżdża”.
Dziewczyna cicho szlochała.
„Wchodzi po schodach…”
Serce Claire na chwilę stanęło.
„Emily…”
Ale kolejka została przerwana.
Rajd zatrzymał się przed domem.
Wyglądał jak zupełnie normalny dom.
Biały płot.
Świeżo skoszona trawa.
Huśtawka na podwórku.
Wszędzie panowała cisza.
Za cisza.
Daniel i Maria wymienili spojrzenia.
Maria zapukała do drzwi.
Minęło pięć sekund.
Dziesięć.
W końcu drzwi się otworzyły.
W kadrze pojawił się wysoki mężczyzna, około czterdziestki.
—Dobry wieczór, funkcjonariusze.
Jego głos brzmiał spokojnie.
Za spokojnie.
„Nazywam się Thomas Miller” — dodał.
Daniele odezwała się wprost.
—Otrzymaliśmy zgłoszenie pod numer alarmowy 911 z tego adresu.
Mężczyzna zmarszczył brwi.
—To musiała być pomyłka.
Potem Daniele powiedziała:
—Dzwoniła dziewczyna.
Na ułamek sekundy wyraz twarzy Thomasa się zmienił.
Tylko na sekundę.
Ale Maria to zauważyła.
„Moja córka śpi” — powiedział szybko Thomas.
Potem…
Ze schodów dobiegł cichy hałas.
Szloch.
Wszyscy troje odwrócili głowy.
Była tam mała dziewczynka, około ośmioletnia.
