„Właśnie tego mamy nadzieję się dowiedzieć. Ale Sarah, chcę, żebyś zrozumiała, że to, co ci powie, może nie być tym, co chcesz usłyszeć. Czy jesteś przygotowana na taką ewentualność?”
Sarah skinęła głową, choć nie była pewna, czy w tej chwili naprawdę jest w stanie się na cokolwiek przygotować. Wiedziała tylko, że musi spojrzeć w oczy osobie, która na zawsze zmieniła jej życie, i spróbować zrozumieć, dlaczego zrobiła to, co zrobiła.
Gdy szli w kierunku skrzydła zamkniętego, dłonie Sarah lekko drżały na kulach. Za kilka minut stanie twarzą w twarz ze swoim potencjalnym zabójcą i nic już nie będzie takie samo.
Pomieszczenie zamknięte wydawało się sterylne i zimne, gdy Sarah weszła; dźwięk jej kul odbijał się echem od kafelkowej podłogi.
Hassan leżał wyprostowany na szpitalnym łóżku, jego ciało było podłączone do różnych urządzeń, które piszczały i brzęczały z mechaniczną precyzją. Pomimo osłabienia, jego wzrok był czujny i skupiony, gdy śledził jej ruchy w pokoju. Dwóch uzbrojonych strażników zajęło pozycje przy drzwiach, podczas gdy dr Chen usiadł przy małym stoliku ze sprzętem nagrywającym.
Sarah ostrożnie usiadła na krześle ustawionym około dwóch metrów od łóżka Hassana, wystarczająco blisko, by móc rozmawiać, ale wystarczająco daleko, by zachować zasady bezpieczeństwa.
Długo na siebie patrzyli.
Sarah wpatrywała się w twarz, która dręczyła ją w koszmarach, szukając potwora, którego sobie wyobraziła. Zamiast tego zobaczyła młodego mężczyznę, prawdopodobnie po dwudziestce, o inteligentnych oczach, w których można było dostrzec mieszankę bólu, żalu i czegoś, co wyglądało niemal jak ulga.
„Przyszedłeś” – powiedział Hassan po angielsku z silnym akcentem, ledwo słyszalnym głosem. Mówienie zdawało się go wyczerpywać.
„Musiałam” – odpowiedziała Sarah, zaskoczona, jak spokojnie brzmiał jej własny głos. „Muszę zrozumieć, co się wydarzyło tamtego dnia”.
Hassan zamknął na chwilę oczy, by odzyskać siły. Kiedy je otworzył, dostrzegł jasność, której wcześniej nie widział.
„Nie powinnaś była przeżyć” – powiedział po prostu. „Nikt nie powinien był przeżyć”.
Słowa uderzyły Sarę jak fizyczny cios, ale zmusiła się do zachowania spokoju.
„Dlaczego? Dlaczego chciałaś naszej śmierci?”
„Nie chcieć” – poprawił ją słabo Hassan. „Zamówił. Zapłacił. Moja rodzina…”
Zawahał się przez chwilę, zmagając się z angielskimi słowami.
„Wzięli moją siostrę jako zakładniczkę. Powiedzieli, że ją zabiją, jeśli tego nie zrobię”.
Sara zauważyła, że jej rozumienie sytuacji zaczyna się zmieniać. To nie była historia fanatycznego terrorysty, jak sobie wyobrażała. To było coś bardziej złożonego, coś ludzkiego.
„Kto porwał twoją siostrę?” – zapytała cicho.
Oddech Hassana stał się ciężki, a jedno z urządzeń monitorujących zaczęło piszczeć szybciej. Pielęgniarka podeszła, żeby sprawdzić jego funkcje życiowe, ale odprawił ją machnięciem ręki, ostatkiem sił.
„Talibowie, ale nie prawdziwi Talibowie” – powiedział. „Mężczyźni, którzy używają nazwy Talibowie, ale pracują dla innych. Porywają dzieci i zmuszają rodziny do pewnych rzeczy”.
„Którzy inni?” – przerwała dr Chen, stojąca przy sprzęcie nagrywającym.
Hassan skupił wzrok na psychiatrze, a potem z powrotem na Sarze.
„Amerykanie” – powiedział cicho. „Źli Amerykanie. Płacą Talibom za zabijanie dobrych Amerykanów. Żeby wyglądało to na normalną wojnę”.
W pomieszczeniu zapadła cisza, przerywana jedynie dźwiękiem sprzętu medycznego i coraz szybszym oddechem Sary. Konsekwencje słów Hassana były oszałamiające.
Jeśli mówił prawdę, jej konwój nie tylko został zaatakowany przez wrogich bojowników, ale także zdradzony przez ludzi z ich własnych szeregów. „Więc mówisz, że amerykańscy żołnierze wrobili nas w morderstwo?” – głos Sary ledwo drżał.
Hassan słabo skinął głową.
„Twoja jednostka podeszła za blisko. Znaleźli rzeczy, których nie powinna była znaleźć. Więc zadbali o to, żebyś zginął podczas normalnego ataku. Żeby rozwiązać problem”.
Myśli Sary powędrowały z powrotem do tygodni poprzedzających atak. Jej jednostka badała doniesienia o zaginionych dostawach broni – zapasach, które zniknęły z bezpiecznych magazynów i w jakiś sposób trafiły w ręce rebeliantów. Robili postępy, tropiąc dokumenty i identyfikując potencjalnych podejrzanych.
„Co więc znaleźliśmy?” – zapytała.
„Przemyt broni” – odparł Hassan. „Twoi ludzie sprzedają broń moim ludziom, a potem moi ludzie atakują innych Amerykanów tą samą bronią. Bardzo opłacalne dla wszystkich, z wyjątkiem żołnierzy, którzy giną”.
Jego głos stawał się coraz słabszy, ale wydawał się zdeterminowany, by opowiedzieć swoją historię.
Dr Chen pochylił się do przodu.
„Czy masz na to dowody?” – zapytała.
Hassan zdołał się uśmiechnąć słabo.
