O 8:30 prawda zaczęła do niej docierać.
Ryan nie przyjdzie.
Ścisnęło ją w gardle. Oczy piekły. Głupotą było wierzyć, że ktoś ją wybierze. Głupotą było myśleć, że pasuje do takiego miejsca.
O 8:45 zawibrował jej telefon.
Trzęsącymi się rękami otworzyła wiadomość.
Przykro mi, ale nie sądzę, żeby to zadziałało. Nie jesteś dokładnie tym, czego szukam. Powodzenia.
Te słowa uderzyły ją jak cios. Sophia wpatrywała się w ekran, a łzy spływały jej po twarzy. Została odrzucona, zanim zdążyła.
Po drugiej stronie restauracji, w cichym kącie, siedział samotnie James Whitfield.
Jego kolacja biznesowa została odwołana w ostatniej chwili i postanowił zostać na cichy posiłek, przeglądając umowy. Nie zamierzał dostrzegać niczego poza pracą, ale coś przykuło jego uwagę.
Znajoma postać w nieznanym otoczeniu.
Na początku jej nie rozpoznał. Kobieta w oknie wyglądała elegancko i spokojnie, zupełnie inaczej niż cicha gospodyni, która chodziła po jego domu w prostych, roboczych ubraniach. Ale gdy przyjrzał się bliżej, poczuł, że ją rozpoznał.
To była Sofia.
Po raz pierwszy ją zobaczył.
Opadające ciemne włosy, wdzięk w postawie, emocje w oczach. Jak mógł tego wcześniej nie zauważyć? Przez cztery lata była częścią jego codziennego życia, a on nigdy tak naprawdę na nią nie spojrzał.
