„Proszę pana, z całym szacunkiem, mały Mateo jest bardzo samotny. Pani Gabriela jest ciągle zajęta przyjaciółmi, a pan, cóż, dużo pracuje. Pomyślałam więc, że może… może mogłabym pomóc” – zakończyła.
„Tak, proszę pana, ale jeśli pan tego nie chce, natychmiast przestanę. Chciałam tylko…”
„Czego pan chciał, Lupito?”
Uniosła wzrok i po raz pierwszy Alejandro dostrzegł w jej oczach determinację. „Chciałam, żeby częściej się uśmiechał, proszę pana. Dziecko powinno się uśmiechać każdego dnia”.
Alejandro milczał przez chwilę. Pomyślał o tym, jak często widywał uśmiech Mateo w ciągu ostatnich kilku tygodni. Nie mógł sobie przypomnieć ani jednego.
„Gdzie jest Gabriela?” zapytał.
„Pani Gabriela poszła na kolację z przyjaciółmi. Powiedziała, że wróci późno”.
„A ty zostałaś tu z Mateo?”
„Tak, proszę pana. Zjadł, wykąpał się, zrobiliśmy ćwiczenia, a ja właśnie skończyłam sprzątać, bo rozlał sok w salonie. Chciał mi pomóc.
Alejandro rozejrzał się po pokoju i po raz pierwszy zauważył, jak nieskazitelnie wszystko było. Meble lśniły, nie było ani odrobiny kurzu, a nawet rośliny wydawały się bardziej żywe.
„Lupito, czy mogę zadać ci osobiste pytanie?”
„Oczywiście, proszę pana”.
„Dlaczego pracujesz jako gosposia? Najwyraźniej znasz się na fizjoterapii. Dobrze radzisz sobie z dziećmi i jesteś oddana. Czemu nie pracujesz w opiece?”
Pytanie zaskoczyło Lupitę. Uśmiechnęła się smutno. „Bo nie mam dyplomu, proszę pana. Nauczyłam się wszystkiego, opiekując się bratem, ale to się nie liczy do niczego oficjalnego. A ja muszę pracować, żeby utrzymać rodzinę.
„Twoją rodzinę?”
„Moją mamę i mojego brata, Carlosa”. Ma teraz szesnaście lat. Rano się uczy, a po południu pracuje w małym sklepie. Wieczorami mama sprząta biura. Radzimy sobie najlepiej, jak potrafimy”.
Alejandro poczuł dziwną mieszankę podziwu i wstydu. Stała przed nim dwudziestoośmioletnia kobieta, która ciężko pracowała, żeby utrzymać rodzinę, a mimo to znajdowała czas i energię, by z miłością i oddaniem opiekować się jego synem.
„I nigdy nie myślałeś o tym, żeby zostać fizjoterapeutą?”
Lupita roześmiała się, ale w jej głosie nie było radości. „Za jakie pieniądze, proszę pana? I o której godzinie? Wychodzę z domu o szóstej rano, jadę dwoma autobusami, żeby być tu o wpół do ósmej, pracuję do szóstej wieczorem, a potem wracam dwoma autobusami”.
«Wracam do domu o ósmej, pomagam bratu w lekcjach, przygotowuję obiad i kiedy kładę się spać, jest prawie północ. W weekendy sprzątam cudze domy, żeby dorobić.»
Alejandro milczał i analizował informacje. Nie miał pojęcia o życiu swojej gospodyni, poza ośmioma godzinami, które spędziła w jego domu.
«Lupito, czy mogę zobaczyć ćwiczenia, które teraz robisz z Mateo?»
„Tak, proszę pana. Jeśli pan sobie życzy” – zawahała się Lupita. „On już ma na sobie piżamę, proszę pana. A ćwiczenia zazwyczaj robimy rano, przed jego zajęciami online”.
„Rano?”
„Tak, proszę pana. Przychodzę o wpół do ósmej, przygotowuję śniadanie dla Mateo, a kiedy pan jeszcze śpi, robimy sesję ćwiczeń w ogrodzie. Potem on się kąpie, je śniadanie i jest gotowy na zajęcia”.
Alejandro zdał sobie sprawę, że nic nie wie o codziennej rutynie syna. Wychodził z domu o siódmej rano i zawsze wracał po dziewiątej wieczorem. W weekendy zazwyczaj przebywał w swoim biurze lub na spotkaniach biznesowych. „A czy on lubi te ćwiczenia?”
„Uważa, że są świetne, proszę pana. Na początku było mu ciężko, bo bolało, ale teraz pyta, czy może je robić sam. Wczoraj udało mu się nawet ustać bez kul przez prawie trzy minuty”.
„Trzy minuty!” Alejandro szeroko otworzył oczy. „Ale fizjoterapeuta powiedział, że to potrwa miesiące”.
Lupita zarumieniła się. „Może Mateo jest teraz bardziej zmotywowany, proszę pana”.
„Czy jest zmotywowany? Bo chce panu zaimponować?”
Zawahała się. „On też chce panu zaimponować. Ciągle o panu mówi, panie Alejandro. Mówi, że jeśli będzie dobrze chodził, będzie mógł później z panem pracować. Mówi, że chce być taki jak jego ojciec”.
W oczach Alejandro pojawiły się łzy. Nie miał pojęcia, że Mateo ma do niego takie same uczucia. W tym momencie usłyszeli kroki na schodach. To był Mateo, który powoli schodził o kulach.
„Tato, jesteś jeszcze tam?” zapytał z ulgą.
„Mateo, powinieneś spać” – powiedział Alejandro, ale bez wyrzutu w głosie.
„Nie mogłem spać. Ciągle myślałem: przecież nie zwolnisz cioci Lupity, prawda?
Pytanie zaskoczyło Alejandra. „Dlaczego myślisz, że ją zwolnię?”
„Bo mówiłeś poważnie, kiedy kazałeś mi iść na górę. A mama zawsze się złości, kiedy personel robi coś, czego nie kazała”.
Możliwe, że to było zdjęcie dwóch osób.
Alejandro spojrzał na Lupitę, która znów spuściła wzrok. „Mateo, chodź tutaj” – powiedział Alejandro,
