Gabriela wybiegła z domu, gdy usłyszała krzyki i dotarła akurat w porę, by zobaczyć, jak Mateo robi jeszcze kilka kroków bez wsparcia. „O mój Boże, Mateo!” krzyknęła, obejmując syna.
Tej nocy, gdy Mateo zasnął, Alejandro i Gabriela rozmawiali o zachodzących zmianach. „Alejandro, muszę ci się do czegoś przyznać” – powiedziała Gabriela.
„Co?”
„Myślałam, że cię zostawię”.
Alejandro poczuł, jak jego świat się wali. „Co?”
„Czułem się samotny, Alejandro. Czułem się, jakbym sam wychowywał Mateo, podczas gdy ty żyłeś dla swojej pracy. Nie mogłem już tego znieść. A teraz widzę innego mężczyznę. Widzę ojca, którego zawsze w tobie pragnąłem, męża, z którym jestem w związku małżeńskim. Ale muszę wiedzieć, czy to potrwa”.
Alejandro wziął żonę za rękę. „Gabriela, przez pracę o mało nie straciłam dwóch najważniejszych osób w moim życiu. To się już nie powtórzy, obiecuję ci”.
„Skąd możesz mieć taką pewność?”
„Ponieważ odkryłam, że nie ma nic cenniejszego niż widok mojego syna zbliżającego się do mnie z uśmiechem. Żadne interesy, żadne pieniądze, nic nie jest tego warte”.
Kilka tygodni później Alejandro dokonał kolejnego odkrycia dotyczącego Lupity. Wrócił wcześniej do domu i zastał ją płaczącą w ogrodzie. „Lupito, co się stało?”
„Nic się nie stało, panie Alejandro. Wszystko w porządku”.
„To ewidentnie nieprawda. Co się stało?”
Lupita zawahała się przez chwilę, zanim odpowiedziała. „Po prostu dziś rano przyszła do mnie znajoma pani Gabrieli. Nie była dla mnie zbyt miła”. »
« Co masz na myśli? »
« Powiedziała, że wykorzystuję twoją uprzejmość, że próbuję wtrącać się w sprawy, w których mnie nie chcą. Powiedziała, że pracownica powinna zostać na swoim miejscu. »
Alejandro poczuł narastającą złość. „Kto to był?”
« To nie jest konieczne, proszę pana. »
« Lupita. Kto to był? »
« Pani Sofia, przyjaciółka pani Gabrieli. »
Alejandro znał Sofię, arogancką i uprzedzoną kobietę, która zawsze starała się pokazać swoją wyższość społeczną. « Co jeszcze powiedziała? »
« Powiedziała, że mieszam w to wszystko, że Mateo nie jest moim synem i że muszę przestać zachowywać się jak jego matka. Powiedziała, że tacy jak ja powinni znać swoje miejsce. »
Alejandro kipiał ze złości. « Lupito, na pewno wiesz, że to nieprawda? »
« Tak, proszę pana, ale bolało mnie to słyszeć. A najgorsze było to, że Mateo był w pobliżu i wszystko słyszał. Bardzo się zdenerwował i stanął w mojej obronie. To było żenujące. »
« Czy Mateo cię bronił? »
« Powiedział pani Sofii, że jestem najlepszym człowiekiem na świecie i że nie może być dla mnie niemiła. Bardzo się zdenerwował. »
Alejandro uśmiechnął się pomimo gniewu. „Miał rację i zamierzam rozwiązać tę sytuację”.
« Panie Alejandro, proszę nie robić z tego problemu? Nie chcę stwarzać problemów między panią Gabrielą a jej przyjaciółmi.»
« Lupito, nie stwarzasz problemów. Problemem jest brak wychowania u ludzi, którzy uważają się za lepszych od innych.»
Tego wieczoru Alejandro rozmawiał z Gabrielą o incydencie. « Gabrielo, Sofia była tu dzisiaj.»
« Tak? Dlaczego?»
«Była niegrzeczna wobec Lupity.»
«Co masz na myśli?»
Alejandro opowiedział jej, co się stało. Gabriela była wyraźnie zirytowana. «Nie wiedziałem o tym. Gdybym wiedział, natychmiast wyrzuciłbym ją z domu.»
„Mateo wszystko słyszał i czuł się okropnie”.
„Boże, biedny Mateo. On kompletnie oszalał na punkcie Lupity”.
„Gabriela, nie chcę więcej takich ludzi w naszym domu. Jeśli twoi znajomi nie potrafią traktować naszych pracowników z szacunkiem, to nie są tu mile widziani”.
„Całkowicie się zgadzam. Porozmawiam z Sofią jutro i jasno jej powiem, że takie zachowanie jest niedopuszczalne”.
Następnego dnia wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Alejandro był w biurze, gdy odebrał telefon od znajomego, Enrique Gutierreza, właściciela konkurencyjnej firmy. „Alejandro, słyszałem, że macie tam wyjątkowo dobrą gospodynię”.
„Po co ci to wiedzieć, Enrique?”
„Sofia powiedziała mi, że świetnie radzi sobie z dziećmi ze specjalnymi potrzebami. Przypadkowo mój wnuk ma porażenie mózgowe i szukamy kogoś, kto mógłby się nim zaopiekować. Chciałbym jej złożyć ofertę”.
Alejandro poczuł ucisk w żołądku. „Jaka oferta?”
„Podwójna stawka, jaką płacisz teraz, plus dodatki. Samochód do jej dyspozycji. Pełne ubezpieczenie zdrowotne dla niej i jej rodziny. Co o tym myślisz, Alejandro?”
„Lupita nie jest na sprzedaż”.
„Alejandro, bądź rozsądny. Każdy ma swoją cenę, a z tego, co wiem, ona tam jest tylko gosposią. Dla mnie byłaby oficjalną opiekunką terapeutyczną”. „Jest już naszą oficjalną superwizorką terapeutyczną”.
„Naprawdę? Sofia o tym nie wspominała. Cóż, moja propozycja i tak jest aktualna. Możesz mi dać jej numer?”
