Moi rodzice napisali do mnie: „Nie przyprowadzaj znajomych lekarzy na ślub Grahama. Nie są wystarczająco elitarni”. Przyszedłem więc sam, usiadłem przy stoliku numer 18 w kącie. Ale podczas ceremonii ojciec panny młodej zasłabł. Dostał zawału serca. Byłem jedynym lekarzem. Po tym, jak uratowałem mu życie, mama zadzwoniła spanikowana: „Czemu nam nie powiedziałeś, że znasz Roberta Whitmore’a?!”.

Rozdział 1: Selekcja krwi i jedwabiu

Cyfrowy dzwonek mojego telefonu niczym skalpel przeciął wyczerpanie po dwunastogodzinnej zmianie. Była północ w Richmond w Wirginii, a w pokoju socjalnym na ostrym dyżurze wciąż unosił się zapach metalicznej krwi, wybielacza i stęchłej, przypalonej kawy, która dawała nam siłę do przetrwania. Siedziałem zgarbiony na winylowym krześle, a mój fartuch był wilgotny od potu po tym, jak z trudem udało nam się ustabilizować stan pourazowy. Moja szpitalna odznaka, ciężka od swojej nieustępliwej, plastikowej rzeczywistości, delikatnie kołysała się na mojej piersi.