Moi rodzice odłączyli monitor tlenu mojego wcześniaka, żeby naładować telefon mojej siostrzenicy. „Musi wrzucić swojego TikToka – to pikanie może poczekać” – krzyknęła mama. Włączyły się alarmy, a moje dziecko zrobiło się niebieskie. Tata mruknął: „Słabe istoty i tak nie zasługują na życie”. Próbowałam podłączyć go z powrotem, ale siostra złapała mnie za rękę i powiedziała: „Nie psuj jej chwili”. Nie krzyczałam. Zadzwoniłam do kogoś, kto mógłby zniszczyć jej świat.

Rozdział 1: Światło pierścieniowe i Zastygły Oddech
Śmiali się, podczas gdy dusza mojego syna chwiała się na krawędzi otchłani.

Pokój dziecięcy skąpany był w sztucznym, klinicznym blasku światła pierścieniowego, aureoli próżności, która zdawała się kpić z kruchego życia walczącego o każdy centymetr sześcienny powietrza w łóżeczku. W pokoju unosił się zapach truskawkowego błyszczyka i desperacji. Na ekranie telefonu odtwarzał się w pętli projekt TikToka – radosna, rytmiczna piosenka, która stanowiła ścieżkę dźwiękową do potencjalnej śmierci mojego syna.