Tak, właśnie.
Zdecydowałem się na operację.
Garrett zorganizował przyjęcie pożegnalne dla swojego szefa, Lawrence'a Carra, w siedzibie firmy w Palo Alto, z cateringiem i dużą liczbą pracowników. Lawrence był legendą w świecie technologii: jednym z pierwszych pracowników znanej firmy, obecnie miliarderem-inwestorem, znanym jako mentor dla „zwycięzców”.
Garrett zaprosił wszystkich.
Włącznie ze mną.
Zgodziłem się trzy tygodnie temu.
Garrett odpowiedział: LOL. Jesteś pewien? To całkiem fajne. Granatowy krawat.
Odparłem: Będzie dobrze.
Garrett nie wiedział, że Lawrence Carr służył jako oficer wywiadu w Marynarce Wojennej dekady temu. Spotkaliśmy się raz – sześć lat wcześniej – podczas briefingu w Pentagonie na temat protokołów cybernetycznych. Nie byliśmy bliskimi przyjaciółmi, ale on doskonale wiedział, kim jestem.
A jutro mój brat też miał się tego nauczyć u parkingowego.
W piątek rano przygotowałem się jak zawsze.
Najpierw zadzwoniłem do szofera.
Tak, miałem szofera. Podczas mojej służby w USA, starsi oficerowie byli przydzielani do wsparcia transportu. Dla mnie nie chodziło o semantykę.
Nazywał się bosman Rodriguez. Odebrał natychmiast.
„Rodriguez” – powiedziałem – „jutro po południu potrzebuję cię w białym kolorze w samochodzie służbowym. Jedziemy do Palo Alto”.
„Zrozumiałem, proszę pani” – odparł krótko. „Lincoln czy Maybach?”
Marynarka wojenna udostępniła dwa pojazdy do mojego transportu. Lincolna sedana do standardowych zadań i Maybacha – prezent dyplomatyczny w związku z operacją, o której nie wolno mi było mówić.
„Maybach” – powiedziałem. „I chcę, żebyś przyjechał dokładnie piętnaście minut po mnie. Wyślę ci wiadomość, jak tylko tam dotrę”.
Zapadła cisza. „Czy mam zapytać, co robimy, proszę pani?” »
„Naprawiamy długotrwały błąd w służbach wywiadowczych” – powiedziałem.
Rodrigueza udało się brzmieć profesjonalnie, ale mu się to nie udało. « Rzuć kotwicę, admirale. »
« Lepiej » – powiedziałem, kończąc rozmowę.
Następnie zadzwoniłem do szefa ochrony firmy – byłego pułkownika piechoty morskiej, z którym współpracowałem podczas wspólnych ćwiczeń. Kiedy wyjaśniłem mu plan, śmiał się przez całe trzy minuty i obiecał osobiście powiadomić obsługę parkingu.
W końcu wybrałem strój.
Nie ubieraj się na biało. To zbyt rzuca się w oczy.
Nie ma munduru. Zbyt formalnie.
Prosta, czarna sukienka koktajlowa – dyskretna, elegancka, łatwo o niej zapomnieć w ekskluzywnym towarzystwie.
Kamuflaż.
W sobotę po południu pojechałem swoim Subaru do Palo Alto. Teren kampusu wyglądał dokładnie tak, jak można by się spodziewać: szkło, starannie wyselekcjonowane sekwoje, zrównoważony rozwój jako znak firmowy. Parking wyglądał, jakby należał do salonu samochodów luksusowych.
Moje Subaru wyglądało jak samochód serwisowy.
Idealnie.
Zaparkowałem trochę dalej, poszedłem w kierunku głównego budynku, a następnie do bocznego wejścia przy budce obsługi – duży ruch, widoczny, nieunikniony. Ustawiłem się w miejscu, gdzie Garrett miał przechodzić, gdy wychodził, by powitać spóźnialskich i pokazać im swoje „idealne wydarzenie”.
Następnie wysłałem wiadomość do Rodrigueza.
Na miejscu. Wykonać w ciągu 15 minut.
Dwanaście minut później Garrett wyszedł z Lawrence’em i kilkoma menedżerami, śmiejąc się, jakby był szefem popołudnia.
Zobaczył mnie i jego wyraz twarzy się zmienił – najpierw zdziwienie, potem zaniepokojenie, jakby właśnie zauważył bezpańskiego psa w pobliżu swojej gali.
„Dina” – powiedział z wymuszonym uśmiechem. „Hej. Jesteś tutaj. Nie byłam pewna, czy przyjdziesz.
„Nie przegapiłabym tego” – powiedziałam spokojnie.
Zmierzył mnie wzrokiem od góry do dołu i uśmiechnął się, jakby robił mi przysługę. „Wyglądasz dobrze. Jaka piękna sukienka”.
„Tack”.
Pochylił się i zniżył głos, jakby udzielał rady komuś niżej od siebie. „Słuchaj… to wpływowa publiczność. Mnóstwo inwestorów. Ci ludzie mogą być onieśmielający, jeśli nie jesteś przyzwyczajony do kultury korporacyjnej”.
„To było miłe” – powiedziałam.
„To znaczy” – kontynuował – „twoja praca jest świetna i w ogóle, ale oni są przyzwyczajeni do rozmów o IPO i dynamice rynku. Jeśli ktoś zapyta, czym się zajmujesz, możesz po prostu powiedzieć… administracją. Tak będzie łatwiej”.
Wzrok Lawrence'a za nim przesunął się na mnie, nieprzenikniony.
„Jasne” – powiedziałam. „Po prostu to zrobię”.
Garrett poklepał mnie po ramieniu, jakbym była jego projektem charytatywnym. „Dobrze. Chodź. Pozwól, że cię przedstawię”.
Potem jego wzrok powędrował na parking. „Och, zanim wejdziesz do środka, musimy zaparkować twój samochód. Zaparkowałeś na parkingu?”
„Tak” – odpowiedziałam.
„Weź kluczyki” – poinstruował. „Zabierz je ze sobą. Oferujemy usługę parkowania z obsługą”.
„Możesz je tam zostawić” – odpowiedziałam. „Nie mam nic przeciwko temu”.
Twarz Garretta wykrzywiła się w grymasie cierpliwej irytacji. „Jesteś
