Rezerwa wewnętrzna stanowiła fundusz awaryjny firmy. Była święta. Była przeznaczona na pokrycie kosztów ubezpieczenia w razie katastrofy, napraw floty na dużą skalę lub recesji gospodarczej. Przy kwotach przekraczających sto tysięcy dolarów wymagane były podwójne podpisy.
„Ile?” – zapytałem. Mój głos brzmiał lodowato.
„Siedem i cztery miliony” – powiedziała Renée.
Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy.
„Siedem i cztery miliony? Jak? Nie może podpisać takiej kwoty sam. Kto podpisywał?”
Renee spojrzała na swoje buty.
„Zastraszał młodszego kontrolera, kiedy byłam na zwolnieniu lekarskim w zeszłym tygodniu” – powiedziała. „Powiedział mu, że to pożyczka pomostowa, która zostanie spłacona w ciągu dziesięciu dni, jak tylko konsorcjum przeleje 32 miliony. Twierdził, że twój ojciec zatwierdził ją ustnie”.
„I tak było?”
„Nie wiem” – przyznała Renee. „Warren ufa mu bezgranicznie”. Gdyby Blake powiedział mu, że musi się postarać, żeby zabezpieczyć cenę gruntu, Warren prawdopodobnie skinąłby głową i wrócił do gry w golfa. Ale nie ma pisemnego dowodu autoryzacji, tylko jej cofnięcie.
„Więc wyczerpał rezerwy, żeby zapłacić komu?”
„Zaliczki” – wyliczała Renee, licząc na palcach. „Zapłacił bezzwrotną zaliczkę za grunt Harbor Key. Zapłacił zaliczkę firmie budowlanej, która nawet nie złożyła jeszcze oficjalnej wyceny. I zapłacił ogromną prowizję za konsultacje lokalnemu pośrednikowi w Sydney, który obiecał szybko załatwić pozwolenia”.
„Pośrednikowi” – powtórzyłem. „Przekupuje ludzi rezerwami firmy”.
„Nazywa to kosztami przyspieszenia” – poprawiła Renee, choć jej ton sugerował, że dokładnie wie, o co chodzi. „Ale jest pewien haczyk, Autumn. Ponieważ wpłacił te zaliczki, podpisał umowy przedwstępne”. Nie utknęliśmy tylko z tymi 7,4 milionami, które już wydał. Jeśli główne finansowanie nie zostanie zrealizowane w poniedziałek i nie będziemy mogli sfinalizować zakupu, te umowy wstępne wejdą w życie z powodu braku płatności.
„Ile?” zapytałem ponownie.
„Kolejne pięć milionów grzywien” – powiedziała Renee. „A te 7,4 miliona przepadło na zawsze. Mielibyśmy dwunastomilionową dziurę w bilansie. Dla firmy naszej wielkości, z coraz mniejszymi marżami w sektorze logistycznym, to kryzys. To oznacza zwolnienia. To oznacza sprzedaż aktywów, żeby przetrwać”.
Ponownie spojrzałem na notatkę w mojej dłoni. Obrysowałem kciukiem słowo „POMYŚL O TYM”.
To już nie była zwykła niekompetencja. To było zaniedbanie. To był człowiek, który narażał swój dom rodzinny, bo był pewien, że ma pokera królewskiego, nie zdając sobie sprawy, że ma parę dwójek.
„Czy zarząd o tym wie?” – zapytałem. „Czy ktokolwiek poza tobą wie, że 7,4 miliona zostało już wydane?”
„Nie” – odpowiedziała Renee. „Próbowałem poruszyć ten temat podczas audytu przed spotkaniem. Blake mi przerwał. Powiedział, cytuję: „Pieniądze wrócą na konto, zanim ktokolwiek zauważy, że ich nie ma. Tak to działa w świecie biznesu, Renee. Po prostu pozwalasz pieniądzom krążyć”. Wysłał e-mail do działu prawnego, instruując ich, żeby przestali czytać drobny druk i skupili się tylko na stronach z podpisami. Powiedział im: „Nie komplikujcie tego tak”.
„Czy napisał to w e-mailu?”
„Tak”.
„Czy Evelyn Grant wie?” – zapytałem.
Evelyn była jedyną niezależną członkinią zarządu, inteligentną kobietą z branży technologicznej, która nic nie była winna mojemu ojcu.
„Evelyn jest podejrzliwa” – powiedziała Renee. „Próbowała zapytać o wskaźniki płynności finansowej w zeszłym miesiącu. Blake jej przerwał. Przez dwadzieścia minut bez przerwy mówił o wizjonerskim wzroście, aż do końca spotkania. Wtedy podeszła do mnie i zapytała, czy dane są sfałszowane. Musiałem ją okłamać, Autumn. Musiałem jej powiedzieć, że to była tylko agresywna alokacja.
Zrobiło mi się niedobrze.
Spojrzałem na Renee. Widziałem kobietę, która w każdej chwili może stać się kozłem ofiarnym. Jeśli ta umowa się nie powiedzie, Blake zrzuci na nią winę. Powie, że źle zarządzała przepływami pieniężnymi. Powie, że nie ostrzegła go wystarczająco głośno.
„Masz całą wymianę maili?” zapytałem.
Skinęła głową.
„Zapisane na prywatnym serwerze”.
„A masz dowód, że naciskał na młodszego kontrolera?”
„Mam przerażonego dwudziestoczteroletniego chłopaka gotowego zeznawać, jeśli zajdzie taka potrzeba” – powiedziała. Złożyłem notatkę i schowałem ją do torby.
„Dobrze zrobiłaś, mówiąc mi”.
„Renee, co zamierzasz zrobić?” zapytała Renee drżącym głosem. „Jeśli pójdziesz teraz do ojca, Blake zaprzeczy. Powie, że to strategia pomostowa. Warren go poprze. Zawsze to robi. I d
