„Nic się nie dowiedzą”. Rick Sanderson i Dylan Thompson mogli się ukryć i nagrać wszystko z biura na górze. Spotkanie miało się odbyć w dużym salonie. Usłyszeliby każde słowo.
Następnie przekazaliśmy nagrania policji, i to nie tylko policji, ale także mediom, prokuratorowi generalnemu, National Land Trust – każdemu, kto musiał wiedzieć, że Pinnacle Ventures prowadzi organizację przestępczą.
James wyglądał na sceptycznego. „Sterling też już wcześniej uciekał. Dlaczego myślisz, że tym razem będzie inaczej?”
„Bo tym razem przyzna się do wszystkiego na nagraniu”.
„Dlaczego miałby to zrobić?”
Uśmiechnąłem się. Nie był to radosny uśmiech. Raczej chłodny.
„Bo tak go rozzłoszczę, że zapomni o ostrożności”.
18:00. Domek letniskowy. Ostatnie negocjacje.
James przewidział to już wcześniej, wysyłając Belli wiadomość. Jej odpowiedź nadeszła w ciągu kilku sekund: Świetnie. David będzie zadowolony. Upewnij się, że jest gotowa do podpisania.
Spędziłem cały dzień na przygotowaniach. Zadzwoniłem do Ricka i Dylana. Wyjaśniłem plan. Obaj natychmiast się zgodzili.
„Przywiozę profesjonalny sprzęt nagrywający” – powiedział Dylan. „Dźwięk i obraz, wiele ujęć kamery. Nic, co powiedzą, mi nie umknie”.
„I trzymam brata w pogotowiu” – dodał Rick, zastępca szeryfa. „Jeśli coś pójdzie nie tak, może być u mnie w ciągu 10 minut”.
Tego popołudnia spotkałem się z Thomasem Whitfieldem. Zaktualizowałem testament, podpisałem oświadczenie pod przysięgą i sporządziłem pisemne dowody, które w razie potrzeby zostaną przekazane po mojej śmierci.
„Evelyn” – powiedział Thomas, wychodząc – „jesteś pewna? To niebezpieczni ludzie”.
„Wiem na pewno, że mój brat mnie chronił” – powiedziałem. „Teraz muszę chronić to, co po sobie zostawił”. Tego wieczoru, gdy słońce zachodziło, a cienie się wydłużały, przybyli Rick i Dylan. Rozstawiliśmy sprzęt. Kamery ukryte w grzbietach książek na półkach, mikrofony wciśnięte w podstawy lamp, wszystko bezprzewodowe, wszystko z kopią zapasową w chmurze w czasie rzeczywistym.
„Jeśli znajdą sprzęt…” – zaczął Dylan.
„Nie będą szukać” – powiedziałam. „Ludzie tacy jak Sterling są zbyt pewni siebie. Założą, że kobieta w moim wieku jest zbyt naiwna, żeby w to uwierzyć”.
O 17:45 Rick i Dylan poszli na górę i zajęli miejsca w biurze z uchylonymi drzwiami, gdzie monitory wyświetlały cztery różne kąty widzenia kamer na duży salon.
Stałam tam sama, wygładziłam kardigan – ten sam, który miałam na sobie podczas czytania testamentu – i przycisnęłam kciuk do dłoni.
Bądź silna. Bądź mądra.
Dokładnie o 18:00 usłyszałam samochody na podjeździe.
No to zaczynamy.
Najpierw Sterling. Ten sam drogi garnitur. Ten sam zimny uśmiech. Za nim Bella w markowych ubraniach. James z tyłu, wyglądając, jakby był chory.
„Pani Gable”. Sterling wyciągnął rękę.
Nie przyjąłem. „Dziękuję za zgodę na spotkanie”.
„Nie zgodziłem się. Słucham. To różnica”.
„Dobrze”. Usiadł bez pytania. Bella usiadła obok niego. James pozostał przy drzwiach.
„Nie owijajmy w bawełnę. Miała pani 48 godzin. Jestem gotów podnieść ofertę do 2 milionów dolarów. Oferta ostateczna. Jak na nieruchomość wartą 1,38 miliona dolarów, to hojna oferta. Liczę na państwa współpracę i milczenie w sprawie pewnych nieporozumień”.
„Ma pani na myśli oszustwo. Szantaż. Groźby”.
Uśmiech Sterlinga nie zniknął. „To mocne słowa. Emocjonalne słowa. W świecie biznesu preferujemy precyzyjną terminologię”.
„Bądźmy więc szczerzy. Obrałaś sobie za cel mojego kuzyna, wykorzystałaś Bellę, żeby wpędzić go w długi i planujesz ukraść tę nieruchomość w ten sam sposób, w jaki ukradłaś już cztery inne.”
Bella zamarła. Sterling uniósł rękę.
„Pani Gable, myślę, że została pani źle poinformowana. James zwrócił się do mnie po legalne pożyczki biznesowe. Udzieliłem mu kapitału w dobrej wierze. Jeśli źle zainwestował, to przykre, ale nie moja wina.”
„Rodzina Reevesów. Millerowie. Pattersonowie. Thompsonowie. Cztery rodziny zrujnowane. 4,8 miliona dolarów skradzionych.”
„Rzekome. Nigdy nie udowodnione.”
Sterling pochylił się do przodu. „Powiem pani, co mogę udowodnić. Pani brat kosztował mnie trzy lata życia. Doniósł na mnie władzom na podstawie fałszywych oskarżeń. Trafiłem do więzienia z powodu jego kłamstw.”
„Odsiedziała pani karę więzienia, ponieważ próbowała pani ukraść jego nieruchomość, mając fałszywe pozwolenie na wydobycie.”
„Zamknęli mnie, bo twój brat był mściwym starcem, który nie radził sobie z konkurencją”. Głos Sterlinga stał się zimny. W końcu maska opadła. „Kosztował mnie wszystko. Moją reputację, mojego przyjaciela”.
