„Rick Sanderson powiedział mi, z jakimi ludźmi masz do czynienia. Z takimi jak Sterling”. Pokręcił głową. „Nie radzą sobie z porażkami. Dobrze zrobiłeś, stawiając mu czoła, ale bądź ostrożny. Najniebezpieczniejszy moment jest tuż po tym, jak ich złapią”.
Tej nocy próbowałem zasnąć. Nie mogłem. Każdy dźwięk był potencjalnym zagrożeniem. Każde skrzypnięcie uginającego się drewna to intruz.
O 2:00 w nocy zawibrował mój telefon. SMS z nieznanego numeru.
Myślisz, że wygrałeś? Nie. To jeszcze nie koniec.
Pokazałem to rano Marcusowi, zastępcy szeryfa. Zrobił zdjęcie i wysłał na policję.
„Naruszenie zakazu zbliżania się” – powiedział. „Ale powiedzą, że nie mogą udowodnić, że Sterling to wysłał. Anonimowy telefon. Nie do namierzenia”.
„Więc może mi grozić, dopóki nie zrobi czegoś konkretnego”. „Tak. To błąd systemu”.
James wyjechał tego popołudnia do kliniki rehabilitacyjnej w Montanie. Minimum 30 dni, zalecane 60.
Przytulił mnie przed wyjściem. Trzymał mnie dłużej niż było trzeba.
„Naprawię to, mamo. Obiecuję”.
„Upewnij się, że wszystko się ułoży”, powiedziałam do niego. „Tylko tego mi trzeba”.
Po jego odjeździe w domku było pusto niż od śmierci Roberta. Tylko ja i pickup Marcusa na podjeździe. I czekanie.
Ciągle to czekanie.
Marcus obudził mnie o 10:04, waląc w drzwi.
„Pani Gable, wstawaj. Ktoś próbuje włamać się do biura”.
Chwyciłam telefon i przycisk alarmowy i poszłam za Marcusem na górę.
Drzwi biura były uchylone. Ktoś fachowo sforsował zamek, ale w tym momencie czujnik ruchu zainstalowany przez Marcusa został aktywowany.
W środku sejf był otwarty.
Pusty.
„Znali kod” – wyszeptałam.
Marcus sprawdził pokój. Okna były nadal zamknięte od środka.
„Przeszli przez dom” – powiedział ponuro. „To znaczy, że mieli klucz”.
Klucz Jamesa. Ten, który Robert dał mu lata temu.
Ale James był w klinice rehabilitacyjnej; został przyjęty wczoraj. Nie mógł tu przyjść.
Chyba że dał klucz komuś innemu przed wyjściem.
Zadzwoniłam do placówki i poprosiłam o rozmowę z Jamesem. Kierownik nocnej zmiany przeprosił, ale był stanowczy.
„Przepraszam, pani Gable. Pacjentom nie wolno kontaktować się telefonicznie przez pierwsze 72 godziny. To część protokołu detoksykacyjnego”.
„To nagły przypadek”.
„Wszyscy tak mówią, proszę pani. Ta zasada istnieje nie bez powodu. Może do pani zadzwonić w niedzielę”.
Rozłączyłam się i spojrzałam na Marcusa.
Czy Sterling mógł wcześniej skopiować klucz Jamesa? Możliwe.
Ale skąd miałby znać kod do sejfu?
Potem przypomniałam sobie nagrania Roberta. James był w tym biurze. Widział, jak Robert otwiera sejf. Mógł pamiętać kod. A James opowiadał Belli o wszystkim od miesięcy.
Bella znała kod od Jamesa.
Bella powiedziała Sterlingowi.
Zadzwoniliśmy na policję. Przyjechali, spisali zeznania i sfotografowali otwarty sejf.
Problem w tym, że funkcjonariusz powiedział, że nic nie zginęło. Wyjęłam ważne dokumenty kilka dni temu.
Bez skradzionych rzeczy nie mogli udowodnić próby włamania. Tylko wtargnięcia.
„Złamał nakaz sądowy”.
„Jeśli uda nam się udowodnić, że to był Sterling” – powiedział policjant z autentycznie skruszonym wyrazem twarzy – „a nie byle jaki włamywacz”.
Złożył raport, ale nie mógł nic zrobić, dopóki Sterling nie zrobi czegoś, co mogliby niezbicie udowodnić.
Po ich wyjściu Marcus i ja siedzieliśmy w kuchni. Świt. Żadne z nas nie spało.
„On przekracza wszelkie granice” – powiedział Marcus. „Testuje granice. Sprawdza, jak daleko może się posunąć”.
Co powinienem zrobić?
„Wyjedź dzisiaj. Udaj się gdzieś, gdzie cię nie znajdzie”.
„Nie mogę uciekać w nieskończoność”.
„Możesz uciekać, dopóki nie rozpocznie się proces. Dopóki nie zostanie skazany i osadzony w areszcie. A jeśli nie zostanie skazany – jeśli jego drodzy prawnicy go uniewinnią…”
Pokręciłem głową. „W takim razie i tak przegrałem. Oddałem swój dom. Dałem mu władzę”.
Marcus milczał przez długi czas.
„Wtedy może być inna możliwość”.
„W jaki sposób?”
„Daj mu, czego chce” – powiedział Marcus – „albo niech myśli, że to ty to robisz”.
Marcus wyjaśnił to logicznie. Sterling chciał loży, chciał się zemścić na Robercie przeze mnie, chciał wygrać.
„Więc pozwólmy mu myśleć, że wygrywa” – powiedział Marcus. „Wypuszczamy informacje. Niech myślą, że jesteś gotowy na ugodę, gotowy na sprzedaż”.
„Nigdy w to nie uwierzy. Nie po tym, jak kazałem go aresztować”.
„Uwierzy, że się boisz. Jesteś wyczerpany. Że batalia prawna staje się dla ciebie zbyt trudna, że po prostu chcesz spokoju”.
„A potem co?”
„Wtedy umówiliśmy się na spotkanie” – powiedział Marcus. „Na e
