Zdjęcia były druzgocące. James przy stołach ruletki, w pokojach pokerowych, przy automatach. Twarz miał czerwoną jak pieprz. Zdesperowany, szukał sposobów na odrobienie strat.
Umowa pożyczkowa była jeszcze gorsza. 350 000 dolarów pożyczone od niejakiego Davida Sterlinga. Oprocentowanie 15%, kapitalizowane co miesiąc. Klauzula kar za opóźnienie w spłacie, która zostanie ustalona przez pożyczkodawcę.
E-maile między Jamesem a Bellą ścisnęły mnie za gardło.
Od Belli do Jamesa: Ten staruszek nie przeżyje kolejnego roku. Lekarze dają mu najwyżej sześć miesięcy. Kiedy umrze, odziedziczysz nieruchomość. Wyremontujemy ją i będziemy wolni. Tylko upewnij się, że jest szczęśliwy. Upewnij się, że myśli, że ci na nim zależy.
Od Jamesa do Belli: A co, jeśli zostawi to mamie?
Od Belli do Jamesa: Wtedy popracujemy z nią. Ona ci ufa. Podpisze wszystko, co jej położysz. Kobiety w jej wieku i tak nie rozumieją dokumentów prawnych.
Daty były już sprzed dwóch lat, na długo przed ostatecznym pogorszeniem stanu zdrowia Roberta. Zaplanowali to, gdy był jeszcze zdrowy. Wciąż mieli nadzieję.
Sfotografowałam każdą stronę telefonem. Skopiowałam wszystko na laptopa. Zrobiłam kopię zapasową w chmurze, na pendrive i na zewnętrzny dysk twardy, który znalazłam w szufladzie biurka Roberta.
Potem odłożyłam wszystko dokładnie tak, jak je zastałam, zamknęłam sejf i zamknęłam drzwi do biura.
Na dole zrobiłam herbatę, usiadłam przy kuchennym stole i patrzyłam przez okna od strony zachodniej na zachód słońca, które barwiło góry na fioletowo i złoto.
Mój telefon zawibrował.
Wiadomość od Jamesa: Mamo, przepraszam za wcześniej. Czy możemy spróbować jeszcze raz? Jutro jemy razem kolację.
Nie odpisałam.
Pięć minut później dostałam kolejną wiadomość z nieznanego numeru.
Pani Gable, tu Dylan Thompson, architekt. Chciałem z tobą porozmawiać osobiście przez chwilę. Twój syn skontaktował się ze mną trzy miesiące temu w sprawie loży. Powiedział mi, że jesteś w podeszłym wieku, że twoje zdrowie psychiczne się pogarsza i że ma pełnomocnictwo. Uwierzyłem mu. Powinienem był to sprawdzić. Przepraszam. Jeśli potrzebujesz kogoś, kto potwierdzi jego zeznania, jestem do twojej dyspozycji. Oto mój bezpośredni numer telefonu.
Zapisałem kontakt. Odpisałem: Dziękuję. Mogę z tego skorzystać.
Odpisał natychmiast.
Widziałem to już wcześniej. Dorosłe dzieci wykorzystują sytuację. Zdarza się to częściej, niż ludzie myślą. Chroń się.
Odłożyłem telefon, objąłem dłońmi kubek z herbatą i pozwoliłem, by ciepło wniknęło w moje artretyczne stawy.
Chroń się.
Robert dał mi narzędzia, ochronę prawną, dowody i ostrzeżenia.
Teraz musiałem tylko być wystarczająco silny, żeby z nich skorzystać.
Nie odbierałem telefonów od Jamesa. Nie odpisywałem na jego wiadomości. Pozwoliłam, by wiadomości głosowe Belli piętrzyły się, trzymane w tajemnicy.
Wykorzystałam ten czas, by na nowo poznać domek. Każdy pokój, każdą szafę, każdą kryjówkę z mojego dzieciństwa, gdzie bawiliśmy się w chowanego.
Znalazłam pamiętnik Roberta w jego nocnej szafce w sypialni. Skórzana okładka zawierała strony pełne pisma z receptami od jego lekarza.
Czytanie wiadomości z zeszłego roku było bolesne.
15 czerwca: James zadzwonił ponownie i zapytał o moje zdrowie. Nie o to, jak się czuję, ale czy ostatnio zaktualizowałam testament. Udawałam, że nie zauważam.
Lipiec: Evelyn przyszła z wizytą i przyniosła swój słynny chleb cukiniowy. Nie powiedziała jej nic o diagnozie czwartego stopnia. Ma już dość na głowie. Jej osiedle jest wystawione na sprzedaż. Rozgląda się za domami, na które ledwo ją stać.
10 sierpnia: Znalazłam Jamesa w moim biurze. Powiedział, że szuka starych zdjęć. Sejf był ciepły, kiedy później sprawdzałam. Próbował go otworzyć. Nic z tego nie wyszło.
3 września: Spotkanie z Thomasem. Opracowałem klauzulę aktywacyjną. Jeśli mam rację co do Jamesa i Belli, to ochroni Eevee. Jeśli się mylę, ona może ją unieważnić. Tak czy inaczej, to ona decyduje, a nie ona.
28 września: James zabrał Bellę na kolację. Zadała szczegółowe pytania o wartość domu, koszty utrzymania i ubezpieczenie. Sfotografowała każdy pokój telefonem. Myślą, że nie zdaję sobie z tego sprawy.
15 października: Ból w klatce piersiowej się nasilił. Szpital twierdzi, że może to potrwać 3 miesiące. Nikomu jeszcze nie powiedziałem. Najpierw muszę wszystko załatwić dla Eevee.
1 listopada: Zmiana kodu do sejfu. Dodanie nowych dokumentów. Jeśli Eevee to znajdzie, będzie wiedziała, co robić. Jest silniejsza, niż myśli.
Pamiętnik zakończył się w tym miejscu, trzy tygodnie przed jego śmiercią. Siedziałem na jego łóżku z pamiętnikiem w dłoniach i płakałem za moim bratem, za synem, którego wychowałem i który stał się kimś, kim…
