Mój mąż jest bardzo wdzięczny za moją niepełnosprawność, ale nic nie mogę powiedzieć. Hotel, który dba o wiele „sportów” twojego życia – karma była dla ciebie przygotowana. Jesteś mną.
Tylko się uśmiechnął.
—Spokojnie. Jechałem tą trasą setki razy.
—Proszę… przerażasz mnie.
Zaśmiał się.
A potem wszystko wydarzyło się w jednej chwili.
Pisk opon. Pisk metalu. Błysk światła. Uderzenie.
Potem cisza.
Obudziłam się dwa dni później w szpitalu. Ból był wszędzie – ostry, pulsujący, jakby rozchodził się po całym moim ciele. Nie mogłam się ruszyć, nie czując, że mój kręgosłup płonie. Wokół mnie były rurki, maszyny, obce głosy.
Matt usiadł obok mnie. Jego oczy były zaczerwienione. Wziął mnie za rękę i powiedział cicho:
—Zostanę z tobą. Nieważne, co się stanie.
Skinęłam głową. Chciałam mu wierzyć. Musiałam mu wierzyć.
Ale kilka tygodni później lekarze powiedzieli mi prawdę: uraz kręgosłupa. Będę mogła znowu chodzić, ale nie tak jak wcześniej. Ból pozostanie. Ograniczenia też. Na zawsze.
Moje dawne życie się skończyło.
Na początku Matt próbował. Pomagał mi, przynosił jedzenie, wspierał mnie. Ale stopniowo wszystko zaczęło się zmieniać. Jego głos stawał się coraz zimniejszy, coraz częściej zostawał w gabinecie i stawał się coraz bardziej drażliwy na prośby.
Pewnego dnia poprosiłam go, żeby podał mi pilota z małego stolika obok.
„Jest tuż przed tobą, Jane” – powiedział zmęczony.
„Nie mogę się schylić…”
Podał mi go, ale dawne ciepło już zniknęło z jego oczu.
A potem nadszedł moment, który wszystko zniszczył.
