„Mój mąż dał nasze pieniądze swojej siostrze. Sprzedałem mu samochód w godzinę” – prychnął Paweł, nerwowo przeskakując wzrokiem z boku na bok. „Wszystko… posłuchaj, Katja ich potrzebowała. Ma tam projekt… Oddaje go z odsetkami! Mówi, że za tydzień będziemy żyć w luksusie!” Ałła spojrzała na czerwoną kartkę i na jego drżące dłonie. „Dałeś Katji pieniądze?” – zapytała. „Swojej siostrze, która nie przepracowała ani jednego dnia w życiu? Na projekt? Jaki projekt, Paszo? Piramidę gówna?” „Nie krzycz!” – pisnął Paweł, starając się, żeby jego głos brzmiał pewnie. „To… to… jak to się jeszcze nazywa, ona to rozumie! Powiedziała: gwarantowane, włożysz dwadzieścia, a dostaniesz sto. Robimy to przecież dla rodziny! Chciałam ci kupić buty!” „Buty…” Ałła uśmiechnęła się gorzko. „Nie kupiłeś mi butów, Pasza. Kupiłeś mi pętlę na szyję”. Nie mamy nic do jedzenia, idioto! Widzisz te kurze grzbiety? To nasz obiad na trzy dni. Paweł wciągnął głowę między ramiona. — Czemu zaczynasz teraz… Mama dzwoniła, powiedziała, że ​​muszę pomóc siostrze, że ma życiową szansę. Jestem mężczyzną, w końcu muszę pomóc. — Nie jesteś mężczyzną, Pasza. Jesteś portfelem na nogach dla mamy i młodszej siostry. A dla nas jesteś ciężarem. Zjedz zupę. Napij się wody, zostaw mięso dla syna. Wieczór minął w ciszy. Miszka, ich siedmioletni syn, jadł szybko i pobiegł do swojego pokoju, żeby odrobić lekcje. Czuł, że mama zaraz wybuchnie i starał się być jak najbardziej niewidzialny. Ałła zmywała naczynia lodowatą wodą (ciepłą wodę wyłączono tydzień temu z powodu remontu, który ciągle się dłużył), bolały ją ręce. Wytarła ręce w fartuch i sięgnęła po telefon. Wybrała numer szwagierki. Długo nie odbierała. — Halo? — Głos Katii brzmiał radośnie; w tle dudniła muzyka. — Kto tam? — To Ałła, żona twojego sponsora. — Och, Ałoczko! — zachichotała Katja. — Po co dzwonisz? Żeby mi pogratulować? Właśnie świętowaliśmy umowę z Paszką — no, wypiłam za niego! — Katja, oddaj pieniądze, nie stać nas na raty kredytu i nie mamy co jeść. — Och, znowu marudzisz! — głos szwagierki stał się dziecinny. — Zawsze ci źle. Nie bądź taka skąpa, Ałko! Pieniądze lubią lekkość, ja już je zainwestowałam. Poczekaj, bogata kobieto! Niedługo będziesz jeździć mercedesem! — Katja, jeśli jutro nie będzie pieniędzy, to przyjdę i powyrywam ci włosy z głowy. — Fuj, jaka niegrzeczna! — prychnęła Katja. — Ależ z ciebie wieśniaczka, Allka. Nie dzwoń już, jestem zajęta. Połączenie się zerwano. Alla rzuciła telefon na kanapę. — No i co powiedziała? — Powiedziała, że ​​jesteś frajerem, Pasza, i że nie ma pieniędzy. — No cóż… przyniesie. Katja jest uczciwa, po prostu ma pecha. — Ma szczęście, Pasza — trafiła na takiego idiotę jak ty. My nie mamy szczęścia: jutro dzwonią z banku.

Ouadie RhabbouronMarch 16, 2026