Zajęło im to osiem minut.
Susan krzyczała przez cały czas i wrzucała ubrania do torby. Ethan płakał, błagał i próbował udawać ofiarę.
Stałam przy drzwiach i przytrzymywałam je otwarte.
Kiedy samochód Susan wyjechał z podjazdu, w domu w końcu zapadła cisza. Powietrze wydawało się czystsze.
Zamknęłam drzwi na klucz. Zasunęłam zasuwę.
Potem odwróciłam się do rodziców. Wciąż stali przy lodówce, wyglądając na przerażonych, bo myślałam, że właśnie zrujnowałam sobie życie.
Podeszłam, wzięłam ciężką lodówkę od ojca i postawiłam ją na blacie kuchennym.
„Tato” – powiedziałam cicho. „Może wstawimy pieczeń do piekarnika? A mamo… pokój gościnny jest już dla ciebie przygotowany”.
Ojciec spojrzał na mnie wilgotnymi oczami. Nie przeprosił. Nie podziękował mi.
Po prostu skinął głową, dumnym, stanowczym skinieniem głowy.
„Brzmi dobrze, kochanie. Brzmi naprawdę dobrze.”
