Mój mąż podarował mojej siostrze mój luksusowy SUV, nie pytając mnie o zdanie. Gdy go skonfrontowałam, wyśmiał mnie słowami: „Po co gospodyni domowej samochód?”. Milczałam. Teraz dzwoni, zdesperowany, błagając, żebym nie sprzedawała domu.

Ale kiedy wszedł do domu — spokojny, z kawą w ręku i lekko przekrzywionym krawatem — zapytałam wprost:

— Gdzie jest mój samochód?

Nie podniósł wzroku znad telefonu.

— Dałam go Lucii. Ona potrzebuje go bardziej niż ty.

Przez chwilę myślałam, że źle usłyszałam.

— Słucham?

W końcu spojrzał na mnie tym samym zmęczonym półuśmiechem, którego używał, gdy chciał mnie zbyć jako przesadną.