CZĘŚĆ 2: Prawnik Arthura, pan Sterling, poważny i skrupulatny człowiek, który nigdy się nie uśmiechał, wezwał na „Urzędowe Odczytanie Testamentu”. Curtis zadzwonił do mnie wściekły.
„Nie wiem, dlaczego musisz iść” – warknął do słuchawki. „Tata pewnie zostawił ci jakąś starą biżuterię albo zakurzony album ze zdjęciami. Ale idź, podpisz to, co masz podpisać i zniknij. Nie chcę, żebyś zepsuła mi tę chwilę”.
Przybyłam do kancelarii w najlepszych ubraniach, jedynej rzeczy, która mi została, która nie pachniała upokorzeniem. Curtis już tam był – siedział u szczytu mahoniowego stołu, otoczony doradcami finansowymi, którzy wyglądali jak rekiny wyczuwające krew.
Spojrzał na mnie z przerażeniem, kiedy weszłam.
„Usiądź z tyłu, Vanesso” – rozkazał. „I zamknij się”.
Pan Sterling wszedł z grubą skórzaną teczką. Usiadł, poprawił okulary i spojrzał na nas wszystkich. Jego wzrok zatrzymał się na mnie sekundę dłużej niż było to konieczne – nieprzenikniony – zanim zwrócił się do Curtisa.
„Przystępujemy do odczytywania testamentu pana Arthura” – oznajmił Sterling.
Curtis bębnił palcami po stole.
„Do rzeczy, Sterling. Porozmawiajmy o płynnych aktywach i majątku. W piątek jadę do Monako i potrzebuję gotówki”.
Prawnik odczytał dokumenty prawne. Curtis westchnął niecierpliwie. W końcu Sterling zajął się podziałem majątku.
„Mojemu jedynemu synowi, Curtisowi, zapisuję rodzinną rezydencję, kolekcję samochodów i sumę siedemdziesięciu pięciu milionów dolarów…”
Curtis uderzył pięścią w stół i triumfalnie wstał.
„Wiedziałem!” krzyknął, lekceważąc wszelkie zasady etykiety. „To wszystko moje! Moje!” Odwrócił się do mnie z okrutnym uśmiechem. „Słyszałaś, Vanesso? Siedemdziesiąt pięć milionów. A ty… nic nie masz”. Jesteś żałosna.
Siedziałam sztywno jak deska, upokorzenie paliło mnie w gardle. Jego doradcy parsknęli śmiechem. Już wyobrażałam sobie siebie pokonaną, odchodzącą po raz kolejny.
Curtis podniósł torbę.
—Dobrze, Sterling. Upewnij się, że przelewy są gotowe. Wychodzę.
—Proszę usiąść, panie Curtis — powiedział pan Sterling. Jego głos nie był głośny, ale miał w sobie tyle autorytetu, że cała sala zadrżała. — Jeszcze nie skończyłem.
