Serce zabiło mi mocniej. Arthur… pisał o mnie?
Sterling kontynuował:
„Vanessa była córką, której nigdy nie miałem. Opatrywała moje rany, znosiła moje wahania nastroju i chroniła moją godność w ostatnich dniach – podczas gdy mój własny syn patrzył na zegarek, czekając na moją śmierć. Wiem, że Curtis ceni pieniądze bardziej niż ludzi. I obawiam się, że gdy tylko odejdę, wyrzuci Vanessę, by cieszyć się moim majątkiem bez świadków swojego okrucieństwa”.
Twarz Curtisa zbladła. Otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku.
„Dlatego” – Sterling przeczytał na głos z przekonaniem – „jeśli Curtis nadal jest żonaty z Vanessą, mieszka z nią i traktuje ją z szacunkiem, na jaki zasługuje w chwili mojej śmierci i odczytania tego testamentu, odziedziczy siedemdziesiąt pięć milionów dolarów. Jednakże…”
Sterling na chwilę zamilkł. Curtis wyraźnie drżał.
„Jeśli Curtis opuścił Vanessę, eksmitował ją z domu małżeńskiego lub wszczął postępowanie rozwodowe przed tym odczytaniem, to potwierdza moje obawy. W takim przypadku spadek Curtisa będzie ograniczony do funduszu powierniczego w wysokości dwóch tysięcy dolarów miesięcznie, przeznaczonego wyłącznie na podstawowe wydatki, bez dostępu do kapitału.”
W sali zapadła całkowita cisza.
„To niemożliwe!” krzyknął Curtis, zrywając się na równe nogi. „Jestem jego synem! Nie może tego zrobić!”
„Chwileczkę, proszę” – powiedział Sterling, unosząc rękę. „Nie dowiedziałem się jeszcze, komu przydzielono pozostałe aktywa.”
Odwrócił się do mnie. Tym razem jego wyraz twarzy złagodniał, a na jego twarzy pojawił się delikatny, pełen szacunku uśmiech.
„Gdyby mój syn ujawnił swoją prawdziwą naturę i opuścił żonę, cały pozostały majątek – w tym dom, inwestycje i siedemdziesiąt pięć milionów dolarów – przejdzie w pełni i nieodwołalnie na jedyną osobę, która udowodniła, że jest tego warta: panią Vanessę.”
Pokój zdawał się przechylać. Moje ręce drżały na stole – nie ze strachu, lecz z niedowierzania.
Curtis stał jak wryty i patrzył na mnie, jakbym zmartwychwstał.
„Wszystko… dla niej?” wyszeptał.
Sterling zamknął teczkę z głośnym trzaskiem.
„Tak, panie Curtis. Zgodnie z dokumentami rozwodowymi, które złożył pan osobiście w zeszłym tygodniu” – uniósł papiery – „i oświadczeniem o zabezpieczeniu, potwierdzającym eksmisję pani Vanessy, klauzula wydziedziczenia została w pełni aktywowana”.
Curtis opadł na krzesło, dysząc.
„Nie… nie… to nie może być dobrze” – krzyknął. „Sterling, napraw to! Vanesso, proszę!”
Odwrócił się do mnie; w jednej chwili rozpacz ustąpiła miejsca arogancji. Skoczył do przodu i spróbował złapać mnie za ręce.
„Vanesso, kochanie” – błagał. „Byłam pod presją. Żal mnie złamał. Nie chciałam cię odepchnąć”. Potrzebowałam tylko trochę przestrzeni! Kocham cię. Możemy to naprawić. Mamy siedemdziesiąt pięć milionów! Wszystko może znów być idealne!
Spojrzałam na niego – na te same dłonie, które rzuciły mi czek pod nogi i patrzyłam, jak wyprowadzają mnie na deszcz. W jego oczach nie widziałam miłości. Tylko panikę. Chciwość. Lęk przed biedą.
Pamiętam ostatnie noce Arthura. Spanie w moim samochodzie. Wyrzucanie go jak śmieci.
Powoli puściłam dłonie i wstałam.
„W jednym masz rację, Curtis” – powiedziałam spokojnie. „Ból rozjaśnia sprawy. I teraz widzę to bardzo wyraźnie”.
„Vanesso, proszę!” – szlochał, osuwając się na kolana. „Nie rób tego! Jestem twoim mężczyzną!”
„Już nie” – powiedziałam cicho. „Sama tak zdecydowałaś. Powiedziałeś mi, że nie pasuję do twojego życia.
Zwróciłem się do Sterlinga.
