„Oszczędź mi tych kazań mojego ojca. Zapomnij o tym”.
„Nie mogę” – odparł Sterling. „Bo od tego zależy twój majątek”.
Odchrząknął i przeczytał na głos:
„Zbudowałem swoją fortunę na solidnym fundamencie. A budowla nie może ustać, jeśli fundamenty są chwiejne. Od lat obserwuję mojego syna Curtisa: jego próżność, egoizm i, co jeszcze bardziej bolesne, brak współczucia dla umierającego ojca. Ale obserwuję też Vanessę”.
Serce mi zabiło mocniej. Arthur… pisał o mnie?
Sterling kontynuował:
„Vanessa była córką, której nigdy nie miałem. Opatrywała moje rany, znosiła moje wahania nastroju i chroniła moją godność do ostatniej chwili, podczas gdy mój własny syn bezradnie czekał na moją śmierć. Wiem, że Curtis ceni pieniądze bardziej niż ludzi. I boję się, że gdy tylko odejdzie, porzuci Vanessę, by cieszyć się moim majątkiem, nie będąc świadkiem jego okrucieństwa”.
Twarz Curtisa zbladła. Otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku.
„Zatem” – Sterling przeczytał na głos z przekonaniem – „jeśli Curtis nadal jest żonaty z Vanessą, mieszka z nią i traktuje ją z szacunkiem, na jaki zasługuje w chwili mojej śmierci i odczytania tego testamentu, odziedziczy siedemdziesiąt pięć milionów dolarów. Jednakże…”
Sterling zatrzymał się na chwilę. Curtis wyraźnie drżał. „Jeśli Curtis opuścił Vanessę, wyrzucił ją z domu małżeńskiego lub wszczął postępowanie rozwodowe przed tą rozprawą, to potwierdza moje obawy. W takim przypadku spadek Curtisa będzie ograniczony do funduszu powierniczego w wysokości dwóch tysięcy dolarów miesięcznie, przeznaczonego wyłącznie na pokrycie podstawowych wydatków, bez możliwości wycofania kapitału”.
W sali zapadła całkowita cisza.
„To niemożliwe!” krzyknął Curtis, podrywając się. „Jestem jego synem! Nie może tego zrobić!”
„Chwileczkę, proszę” – powiedział Sterling, unosząc rękę. „Jeszcze nie przyjrzałem się podziałowi pozostałych aktywów”.
Odwrócił się do mnie. Tym razem jego wyraz twarzy złagodniał, a na jego twarzy pojawił się delikatny, pełen szacunku uśmiech.
„Jeśli mój syn ujawnił swoją prawdziwą naturę i wyrzekł się żony, cały pozostały majątek – w tym dom, inwestycje i siedemdziesiąt pięć milionów dolarów – zostanie w pełni i nieodwołalnie przekazany jedynej osobie, która udowodniła, że jest tego warta: pani Vanessie”.
Sala zdawała się drżeć. Moje dłonie drżały na stole, nie ze strachu, lecz z niedowierzania.
Curtis stał wyprostowany i wpatrywał się we mnie, jakbym wrócił z zaświatów.
„To wszystko… dla niej?” – mruknął.
Sterling rozstrzygnął sprawę mocnym, zdecydowanym ciosem.
„Tak, panie Curtis. Na podstawie dokumentów rozwodowych, które złożył pan osobiście w zeszłym tygodniu” – uniósł papiery – „i oświadczenia ochroniarzy potwierdzającego, że pani Vanessa opuściła dom, klauzula wydziedziczenia została w pełni aktywowana”.
Curtis osunął się na krzesło i złapał oddech.
„Nie… nie… to niemożliwe!” – krzyknął. „Sterling, rozwiąż to! Vanesso, proszę!”
Odwrócił się gwałtownie w moją stronę, a jego arogancja w jednej chwili ustąpiła miejsca rozpaczy. Rzucił się na mnie i próbował złapać mnie za ręce.
„Vanesso, moja najdroższa” – błagał. „Byłem pod presją. Złamane serce mnie zniszczyło. Nie chciałem cię odepchnąć. Po prostu potrzebowałem trochę przestrzeni! Kocham cię. Możemy to naprawić. Mamy siedemdziesiąt pięć milionów! Wszystko może znów być idealne!”
Spojrzałam na niego – na te same dłonie, które rzuciły mi czek pod nogi i patrzyłam, jak wyrzucono mnie na deszcz. W jego oczach nie widziałam miłości. Tylko panikę. Chciwość. Lęk przed ubóstwem.
Przypomniałam sobie ostatnie noce Arthura. Spanie w moim samochodzie. Wyrzucanie mnie jak śmieci.
Powoli puściłam dłonie i wstałam.
„Masz rację w jednej sprawie, Curtis” – powiedziałam spokojnie. „Ból rozjaśnia sprawy. A teraz widzę wszystko bardzo wyraźnie”.
„Vanesso, proszę!” – szlochał, osuwając się na kolana. „Nie rób tego! Jestem twoim mężczyzną!”
„Już nie” – powiedziałam cicho. „Sama podjęłaś tę decyzję”. Powiedziałaś, że nie ma już dla mnie miejsca w twoim życiu”.
Odwróciłam się do Sterlinga.
