CZĘŚĆ 2: Podałem mu dokumenty. „Ciesz się szczęściem, Kevinie”.
Odchylił się do tyłu, unosząc kieliszek szampana z zadowolonym wyrazem twarzy.
Wtedy zadzwonił mój telefon.
Nazwisko na ekranie zmroziło mi krew w żyłach: prawnik Charlesa Whitmana.
Kevin też to zobaczył. Jego postawa natychmiast się zmieniła: wyprostował się, jego twarz wyrażała pewność siebie, niemal zadowolenie.
„Włącz głośnik” – powiedział.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Może byłem zbyt otępiały. Może coś we mnie już wiedziało, że to nie koniec.
„Panna Hayes?” – zapytał głos po drugiej stronie. Spokojny. Profesjonalny. „To Robert Collins, prawnik ds. spadków Charlesa Whitmana. Czy dzwonię w nieodpowiednim momencie?”
Wtrącił Kevin. „To Kevin Brooks, jego bratanek. Zakładam, że dzwoni pan w sprawie przeniesienia majątku”.
Zapadła cisza.
„Właściwie” – powiedział ostrożnie prawnik – „próbowałem skontaktować się z pani żoną”.
Zacisnąłem mocniej dłoń na słuchawce. Kevin zmarszczył brwi.
„Musi być jakaś pomyłka” – powiedział.
„Nie ma” – odpowiedział pan Collins. „Pani Hayes, pani zmarły prastryj Charles wyznaczył panią jako głównego beneficjenta swojego majątku sześć lat temu. Próbowaliśmy potwierdzić jego dane”.
Podłoga zdawała się drgać.
„Mój prastryj… Charles?”
Kevin zaśmiał się wysokim, niedowierzającym śmiechem. „To niemożliwe. Był moim wujem”.
Z drugiej strony linii dobiegł cichy szelest papierów.
„Tak” – powiedział prawnik – „i znała go z małżeństwa. Ale więzami krwi był spokrewniony z rodziną pani Hayes ze strony matki. Majątek odziedziczyła bezpośrednio po niej”.
W pokoju zapadła cisza.
Wyraz twarzy Kevina się zmienił: zmieszanie, irytacja, a potem coś w rodzaju paniki.
„To nie ma sensu” – powiedział. „Powiedział mi, że tylko ja to rozumiem”.
„Osobiste uczucia nie determinują decyzji prawnych” – odparł pan Collins.
Oparłem się o stół, nagle oszołomiony. „Nie widziałem go od lat” – powiedziałem.
„Napisała do niego raz” – powiedział prawnik. „Po waszym ślubie. Zachował jej list”.
Wypłynęło wspomnienie: starszy mężczyzna nad stawem, karmiący ryby, podczas gdy ja, jako dziecko, siedziałem obok.
Głos Kevina przerwał mi, napięty. „Więc ile wynosi majątek?”
„Nie będziemy z panem rozmawiać o sprawach finansowych pani Hayes” – powiedział stanowczo pan Collins.
„Jestem jej mężem” – warknął Kevin.
Spojrzałem na podpisane przez nas dokumenty separacyjne.
„Nie” – powiedziałem stanowczym głosem. „Nie jest”.
Kevin odwrócił się do mnie tak szybko, że aż mnie zaskoczył.
