„Myślę, że lepiej będzie, jeśli sama to zobaczysz” – powiedział Finch. „Ale chcę powiedzieć jedno: twoi rodzice byli przygotowani na najgorszy scenariusz. Chcieli mieć pewność, że będziesz chroniona, bez względu na to, co się stanie”.
Kiedy wyszłam z gabinetu Fincha z kluczem i teczkami z dowodami w dłoniach, zalała mnie fala sprzecznych emocji: żalu po rodzicach, gniewu z powodu zdrady Michaela i strachu przed tym, co mnie czeka.
A pod tym wszystkim kryło się dziwne, nieznane uczucie, które mogłam rozpoznać dopiero po przejściu kilku ulic.
Płynność.
Po raz pierwszy w dorosłym życiu nie byłam tylko żoną Michaela Barretta ani córką Jonathana Wheelera.
Byłam Elizabeth Wheeler – dziedziczką fortuny i imperium wydawniczego, dysponującą wszelkimi możliwymi środkami i palącym pragnieniem sprawiedliwości.
Chwyciłam telefon i napisałam do Olivii.
Muszę porozmawiać. Coś się stało. Jej odpowiedź nadeszła natychmiast.
Moje biuro. Godzina. Przynieś wino – ale drogie.
Mimo wszystko, uśmiechnąłem się.
Olivia zawsze wiedziała dokładnie, co jest potrzebne w danej sytuacji.
First Manhattan Bank znajdował się zaledwie kilka ulic od biura Olivii. Postanowiłem zabrać zawartość sejfu, zanim się z nią spotkam. Cokolwiek zostawili mi rodzice, musiałem to wiedzieć teraz.
Kierownik banku osobiście odprowadził mnie do sejfu i traktował z szacunkiem należnym cenionym klientom – kolejna rzecz, o której Michael skłamał. Nazwisko Wheeler wciąż coś znaczyło w tym mieście.
Sama w pokoju projekcyjnym włożyłam klucz do zamka, serce waliło mi w gardle.
W pudełku znajdowały się trzy rzeczy: zapieczętowana koperta z moim imieniem i nazwiskiem zapisanym ręką ojca, pamięć USB i mały skórzany pamiętnik, który rozpoznałem jako należący do matki.
Otworzyłem kopertę pierwszy.
Moja najdroższa Elizabeth, tak zaczynał się list mojego ojca. Jeśli to czytasz, to nasze najgorsze obawy się spełniły. Twoja matka i ja odkryliśmy niepokojące informacje o Michaelu – informacje, które narażają nas, a być może i Ciebie, na niebezpieczeństwo.
W liście szczegółowo opisano, jak zdemaskowano prawdziwą naturę Michaela: jego sieć kłamstw, manipulacje i tajne spotkania z konkurentami Wheeler Publishing. Byli przekonani, że poślubił mnie wyłącznie po to, by uzyskać dostęp do firmy i cennych praw do katalogu.
„Nie mogliśmy się z nim bezpośrednio skonfrontować, nie narażając Cię na niebezpieczeństwo” – napisał tata – „więc zebraliśmy dowody i opracowaliśmy plan awaryjny”.
Pamiątka USB zawiera wszystko, co zebraliśmy: e-maile, nagrania, transakcje finansowe – więcej niż wystarczająco, by uniemożliwić mu zakwestionowanie testamentu lub roszczenie sobie udziału w Twoim spadku.
Ręka mi drżała, gdy czytałam dalej.
Elizabeth, wiemy, że to dla Ciebie straszne. Widzieliśmy, jak zbudowałaś życie z tym mężczyzną, wierząc, że Cię kochał. Proszę, wiedz, że nic z tego nie jest Twoją winą. Dostrzegałaś w nim dobro, dobro, które udawał. Ta sama cecha czyni cię córką twojej matki: umiejętność dostrzegania w ludziach tego, co najlepsze.
Łzy zaszkliły mi się, gdy czytałam ostatnie akapity.
Zaufaj Gregory'emu Finchowi. Zaufaj Olivii Chen. Tak, utrzymywałyśmy z nią kontakt przez lata. Znała niektóre z naszych obaw i była cichym sojusznikiem.
A co najważniejsze: zaufaj sobie.
Jesteś silniejsza, niż myślisz – mądrzejsza, niż kiedykolwiek pozwolono ci wierzyć. Czas wziąć swoje życie i dziedzictwo we własne ręce.
Cała nasza miłość, na zawsze,
Tata i Mama.
PS Dziennik zawiera myśli i obserwacje twojej matki na temat Michaela na przestrzeni lat. Jej instynkt był zawsze ostrzejszy niż mój. Przeczytaj go, kiedy będziesz gotowa.
Przycisnęłam list do piersi i poczułam jednocześnie pocieszenie i pustkę w środku, słysząc słowa mojego ojca. Wiedzieli o tym od zawsze. Próbowali chronić mnie przed drapieżnikiem w moim własnym domu.
Pamięć USB musiała trochę poczekać, aż będę miał dostęp do komputera, ale schowałem pamiętnik mamy do torby, bo nie mogłem go jeszcze przeczytać. Niektóre rany były jeszcze zbyt świeże.
Kiedy dotarłem do biurka Olivii, ze zdziwieniem zobaczyłem ją samą w sali konferencyjnej z otwartą już butelką wina.
„Załatwiłam sobie resztę dnia” – wyjaśniła, nalewając mi hojny kieliszek. „Twoja wiadomość brzmiała pilnie”.
„Nie masz pojęcia” – powiedziałem.
Położyłem na stole teczki z gabinetu Fincha.
„Wiedziałaś o Michaelu? O podejrzeniach moich rodziców?”
Wyraz twarzy Olivii spoważniał.
„Nie wszystko. Twój ojciec skontaktował się ze mną jakieś sześć miesięcy temu. Martwił się kilkoma transakcjami biznesowymi Michaela, ale nie chciał cię denerwować”.
