Ethan powoli zszedł po schodach, narzucając na ramiona swobodny szlafrok. Spojrzał na moją skręconą nogę z chłodnym dystansem. „Zabierz ją z mojego pola widzenia” – krzyknął przez ramię do przerażonej gospodyni kręcącej się w korytarzu. „Zamknij ją w piwnicy. I nie dawaj jej ani kropli wody. Niech siedzi w ciemności i myśli o swoim miejscu w tym domu”.
Szorstkie ręce niosły moje połamane ciało po marmurze, ściągając mnie po betonowych schodach do pozbawionej okien piwnicy. Ciężkie stalowe drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Zasuwka zatrzasnęła się.
W dusznej, smolistej ciemności, walcząc z falami mdłości promieniującymi z mojej połamanej kości, grzebałam w torbie. Palcami musnęłam chłodne szkło telefonu. Był cudem nienaruszony.
Całe dorosłe życie spędziłam uciekając przed swoją linią krwi, starając się być Sophią Hayes, normalną, filantropijną damą towarzystwa. Ale Sophia Hayes umarła na tych schodach.
Odblokowałem ekran. Przewinąłem na sam dół listy kontaktów. Numer bez imienia, duch, którego nie przywoływałem od dwóch dekad. Nacisnąłem „Wybierz”.
Linia została otwarta.
„Tato” – wyszeptałem, a mój głos drżał przerażającą, pradawną mocą. „Nie pozwól, żeby ktokolwiek z nich przeżył”.
Rozdział 2: Śpiący Don
Cisza po drugiej stronie linii była absolutna, ciężka od ciężaru dwudziestu lat rozłąki. Potem odezwał się głos gładki jak stara whisky i twardy jak granit.
„Gdzie jesteś, mia colomba ?”
Vincenzo Romano . Mój ojciec. Don najbardziej bezwzględnego i nietykalnego syndykatu na Wschodnim Wybrzeżu.
„Dom w Greenwich” – wydyszałam, ściskając zmiażdżoną nogę, gdy zalała mnie nowa fala agonii. „Piwnica. Mam złamaną nogę. Ethan… on…”
„Oddychaj, Sophio” – rozkazał Vincenzo, a jego zabójczy spokój w głosie sprawił, że dreszcz
