Zdjąłem płaszcz z wielbłądziej wełny i pozwoliłem mu opaść na ławkę w przedpokoju. W domu panowała dusząca cisza. Z wbudowanego systemu nagłośnienia nie dobiegał żaden jazz, nie unosił się zapach duszonych żeberek szefa kuchni, nie było Ethana czekającego z aksamitnym pudełkiem i wyćwiczonym uśmiechem. Tylko dudniące stukanie moich szpilek Christiana Louboutina o importowany włoski marmur.
„Ethan?” – zawołałem, a słowo niezręcznie zawisło w przepastnym holu.
Brak odpowiedzi.
Ale gdy zbliżyłem się do wielkich schodów, usłyszałem to. Nie była to muzyka ani śmiech. To był wilgotny, rytmiczny dźwięk, przerywany niskim, zdyszanym jękiem, który zmroził mi krew w żyłach. Mój wzrok powędrował w dół. U podstawy mahoniowej poręczy leżał skrawek czarnej koronki. Kilka stóp wyżej, porzucony jedwabny krawat. Krawat Ethana.
Wspinałam się po schodach, a cisza moich ruchów była umiejętnością, której nie używałam od dzieciństwa. Drzwi głównej sypialni były uchylone, wlewając promień złotego światła do ciemnego korytarza.
Pchnęłam drzwi.
Szok był fizycznym ciosem, kinetycznym uderzeniem, które pozbawiło mnie tlenu w płucach. Ethan był zaplątany w egipskie bawełniane prześcieradła. Pod nim, z palcami chciwie wplatającymi się w jego włosy, siedziała Khloe Vance. Moja druhna. Kobieta, która ocierała mi łzy, gdy zmarła moja matka, kobieta, która wzniosła toast za moje wieczne szczęście dokładnie trzy lata temu.
„Ethan” – wyszeptałam.
Zamarli. Oczy Khloe rozszerzyły się, błysk paniki natychmiast przerodził się w mdły, triumfalny uśmieszek. Ethan cofnął się, chwytając kołdrę, żeby zakryć się w pasie. Nie wyglądał na zawstydzonego. Wyglądał na głęboko zakłopotanego.
„Sophio” – wyjąkał, ocierając z czoła kropelkę potu. „Wcześnie wróciłaś z gali”.
Wściekłość nie narastała; wybuchła. Nie krzyczałam. Nie płakałam. Przeszłam przez pokój trzema potężnymi krokami, unosząc rękę. Uderzenie trafiło Khloe w kość policzkową z odgłosem trzasku bicza. Jej głowa gwałtownie odskoczyła na bok, a w miejscu, gdzie mój diamentowy pierścionek rozdarł jej skórę, natychmiast pojawiła się jasna kropla krwi.
„Ty psychotyczna suko!” – wrzasnęła Khloe, chwytając się za twarz.
Skierowałam swoją furię na Ethana, ale nie doceniłam kruchości mężczyzny, którego poślubiłam. Jego zażenowanie natychmiast przerodziło się w dziką, nieokiełznaną przemoc. Zanim zdążyłam przemówić, jego pięść trafiła mnie w szczękę. Sala zawirowała. Złapał mnie za garść włosów, szarpiąc do tyłu z taką siłą, że moja skóra głowy krzyczała z bólu.
Wyciągnął mnie z sypialni, moje pięty bezskutecznie wierzgały po drewnianej podłodze.
„Myślisz, że możesz tak po prostu tu wejść i jej dotknąć?” ryknął Ethan, a jego twarz była wykrzywioną maską czystej złości. „Ty żałosny, nudny balast!”
Pchnął mnie na szczyt schodów. Sięgnęłam po poręcz, moje palce musnęły wypolerowane drewno, ale chybiłam. Poleciałam do tyłu, chaos kończyn i grawitacji.
Dotknęłam podestu w połowie drogi.
Trzask.
Dźwięk pękającej piszczeli rozbrzmiał głośniej niż mój krzyk. Oślepiający, biało-palący ból rozgorzał w mojej prawej nodze, ból tak przemożny, że zmusił mnie do zamknięcia oczu. Leżałam tam, dysząc, czując smak miedzi.
Ethan powoli zszedł po schodach, narzucając na ramiona luźny szlafrok. Spojrzał na moją skręconą nogę z chłodnym obojętnym wyrazem twarzy. „Zabierz ją z mojego pola widzenia” – krzyknął przez ramię do przerażonej gosposi kręcącej się w korytarzu. „Zamknij ją w piwnicy. I nie dawaj jej ani kropli wody. Niech siedzi w ciemności i myśli o swoim miejscu w tym domu”.
Surowe dłonie niosły moje połamane ciało po marmurze, ciągnąc mnie po betonowych schodach do pozbawionej okien piwnicy. Ciężkie stalowe drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Zatrzasnęła się zasuwka.
W dusznej, smolistej ciemności, walcząc z falami mdłości bijącymi od mojej połamanej kości, grzebałam w sprzęgle. Moje palce musnęły chłodne szkło telefonu. Był cudem nienaruszony.
Całe dorosłe życie spędziłam uciekając przed moimi korzeniami, starając się być Sophią Hayes, normalną, filantropijną damą z towarzystwa. Ale Sophia Hayes umarła na tych schodach.
Odblokowałam ekran. Przewinęłam listę kontaktów na sam dół. Numer bez imienia, duch, którego nie przywoływałem od dwóch dekad. Nacisnąłem przycisk wybierania.
Kliknęło połączenie.
„Tato” – wyszeptałem, a mój głos drżał przerażającą, pradawną mocą. „Nie pozwól, żeby ktokolwiek z nich przeżył”.
Rozdział 2: Śpiący Don
Cisza po drugiej stronie linii była absolutna, nabrzmiała ciężarem dwudziestu lat rozłąki. Potem odezwał się głos gładki jak stara whisky i twardy jak granit.
„Gdzie jesteś, mia colomba?”
Vincenzo Romano. Mój ojciec. Don najbardziej bezwzględnego, nietykalnego syndykatu na Wschodnim Wybrzeżu.
„Dom w Greenwich” – wydyszałem, ściskając zmiażdżoną nogę, gdy zalała mnie nowa fala agonii. „Piwnica. Mam złamaną nogę. Ethan… on…”
„Oddychaj, Sophio” – rozkazał Vincenzo, a jego zabójczy spokój w głosie sprawił, że dreszcz czystej ekscytacji przeszedł mi po kręgosłupie. „Pomoc już wjeżdża na twój podjazd”.
Połączenie się rozłączyło.
Leżałam w
