„Nie” – powiedziałem w końcu. „Diane powiedziała mi, że Thomas nie chciał, żeby ktokolwiek inny się dowiedział”.
Rebecca uniosła brew.
„To klasyczna taktyka manipulacji”.
„Dlaczego?” – zapytałem.
„Ponieważ tajemnica uniemożliwia ofiarom porównywanie swoich historii”.
Michael pochylił się do przodu.
„I co teraz?”
Rebecca uniosła trzy palce.
„Są trzy możliwe kierunki, które możemy obrać. Po pierwsze” – powiedziała, opuszczając palec – „porozmawiasz z Diane na osobności i zażądasz zwrotu pieniędzy”.
Michael natychmiast pokręcił głową.
„Zaprzeczy wszystkiemu”.
Rebecca skinęła głową.
„Tak zazwyczaj się dzieje”.
Opuściła kolejny palec.
„Drugą opcją jest złożenie pozwu cywilnego o odzyskanie pieniędzy”.
„A trzecia?” – zapytałem cicho.
Rebecca spojrzała mi prosto w oczy.
„Składamy doniesienie na policję i oskarżamy ją o oszustwo”.
Słowo „przestępca” zawisło w powietrzu niczym ciemna chmura. Zapadła chwila ciszy.
Wtedy Rebecca powiedziała coś nieoczekiwanego.
„Ale zanim to zrobimy” – powiedziała i na chwilę zamilkła – „muszę najpierw zadać jedno ważne pytanie”.
„Co takiego?” – zapytał Michael.
Rebecca spojrzała na mnie uważnie.
Czy Diane wie, że odkryłeś prawdę?
„Nie” – odpowiedziałem.
„Dobrze”.
Lekko pochyliła się do przodu.
„Bo gdy tylko zorientuje się, że wszczynasz śledztwo, może spróbować przelać pieniądze, sprzedać aktywa albo wymyślić nową historię”.
Michael powoli skinął głową.
„To brzmi logicznie”.
Rebecca przesunęła swoją wizytówkę po stole.
„Na razie chcę, żebyś zrobił coś prostego”.
„Co?” – zapytałem.
„Zachowuj się, jakby nic się nie stało”.
Mrugnęłam.
„Normalnie?”
„Tak. Odpowiadaj na jej wiadomości tak samo jak zawsze”.
Michael zmarszczył brwi.
„Chcesz, żeby moja mama zachowywała się, jakby nic się nie stało?”
Rebecca skinęła głową.
„Dokładnie”.
„Dlaczego?”
„Bo jeśli Diane pomyśli, że wszystko jest w porządku, nie zorientuje się, że śledztwo się rozpoczęło”.
Sama myśl ścisnęła mnie w żołądku. Przez dziesięć lat bezgranicznie ufałam Diane. Teraz proszono mnie, żebym po cichu udawał jej kłamstwo.
Rebecca kontynuowała.
„Zaczynam przygotowywać dokumenty prawne. W międzyczasie zbierz wszystkie dokumenty, jakie masz. Paragony, wiadomości, wyciągi bankowe, wszystko”.
Michael wziął kartę. „A co, jeśli Diane znowu zapyta o płatność?”
Rebecca uśmiechnęła się znacząco.
„Powiedz jej, że jest w drodze”.
W pomieszczeniu znów zapadła cisza. Kiedy wyszliśmy z biura i skierowaliśmy się do samochodu, Michael powiedział cicho:
„Cóż, to się naprawdę stało”.
Zerknąłem na budynek biurowy. Dziesięć lat temu bez wahania uwierzyłbym w historię Diane. Teraz ta historia miała zostać skonfrontowana z czymś znacznie silniejszym: dowodami. A gdy tylko dowody trafiają do systemu prawnego, bardzo trudno jest ukryć prawdę.
Przez kolejne dwa dni Michael i ja ściśle stosowaliśmy się do rady Rebekki Sullivan. Nikomu nie mówiliśmy. Udawaliśmy, że nic się nie zmieniło. Dziwnie było udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy w rzeczywistości nic się nie zmieniło.
Rachunki leżały teraz starannie poukładane w grubej teczce na stole w jadalni. Michael zeskanował każdy paragon z Western Union, każdą wiadomość SMS wysłaną przez Diane i każdy dokument bankowy, który otrzymaliśmy – dziesięć lat dowodów. Rebecca ostrzegała nas, że sprawy o oszustwa w dużej mierze opierają się na dokumentacji.
„Dowody są najważniejsze” – powiedziała.
Więc czekaliśmy.
Trzeciego popołudnia Michael wyszedł z domu, żeby załatwić sprawy. Ja zostałam sama w domu i przeglądałam stare pudło z papierami Thomasa w salonie. Potem usłyszałam samochód podjeżdżający podjazdem.
Na początku myślałam, że Michael wrócił wcześniej, ale kiedy wyjrzałam przez okno, ścisnęło mnie w żołądku. Drzwi samochodu się otworzyły i wysiadła Diane Carter.
Zamarłam na chwilę. Diane rzadko przychodziła bez wcześniejszego zawołania, ale oto była, idąc podjazdem w stronę domu. Zapukała dwa razy, zanim zdążyłam odpowiedzieć.
„Evelyn” – zawołała przez drzwi.
Wzięłam głęboki oddech i otworzyłam je.
„Diane”.
Stała na ganku, ubrana w jasnoszary płaszcz, z uprzejmą, ale nieco napiętą miną.
„Dzień dobry” – powiedziała. „Byłam w okolicy i pomyślałam, że wpadnę”.
Jej wzrok szybko powędrował w stronę salonu za mną.
„Nie odpisałeś/aś wczoraj na moją wiadomość”.
„Byłam zajęta” – powiedziałam spokojnie.
Diane weszła do środka, nie czekając na zaproszenie.
„Chciałam się tylko upewnić, że wszystko jest w porządku” – powiedziała.
Jej głos brzmiał przyjaźnie, ale w jej tonie było coś jeszcze. Bardziej ostro, jakby czegoś szukała.
„Dobrze mi idzie” – odpowiedziałam.
Jej wzrok powędrował w stronę stołu w jadalni, gdzie leżała teczka z rachunkami.
„Co to za papierkowa robota?” – zapytała.
„Och, jestem tylko trochę stara jak świat”.
