Jego wyraz twarzy się zmienił, i to było gorsze niż strach. To było wspomnienie.
„Jesteś trzecią”.
Poczułem ucisk w żołądku. Pomyślałem o pierwszej żonie Daniela, prawdopodobnie zmarłej w wypadku narkotykowym. Pomyślałem o jego byłej dziewczynie, która, jak twierdził, zniknęła bez ostrzeżenia. Pomyślałem o odizolowanym domu, ogrodzonej posesji, systemie bezpieczeństwa, którym tylko on sterował.
„Eli” – powiedziałem ostrożnie – „powiedz mi wszystko”.
Przełknął ślinę. „Dziś rano słyszałem go w piwnicy z panem Gradym. Rozmawiali o wycieku. Pan Grady powiedział, że rozprzestrzeni się szybciej, jeśli okna będą zamknięte”. Tata powiedział, że to w porządku, bo do zmroku nikogo już nie będzie.
Czary odpłynęły mi z twarzy.
Wtedy to usłyszałem: ciche, metaliczne kliknięcie gdzieś pod ziemią.
Eli wyszeptał: „Zamknął drzwi… i wyłączył wzmacniacz sygnału telefonu”.
Na chwilę zamarłem i w tym momencie zrozumiałem, jak naprawdę działa niebezpieczeństwo. Nie jest głośne. Nie jest oczywiste. Ciche, precyzyjne, porusza się, zanim zdążysz o tym pomyśleć.
Wtedy Eli wziął mnie za rękę. „To nie są drzwi wejściowe. Drzwi do piwnicy są otwarte.
Pobiegliśmy.
W połowie schodów dotarł do mnie zapach: ostry i nie do pomylenia. Gaz. Świeży. Celowy. W piwnicy było ciemno, ale wystarczająco dużo światła, żeby ukazać to, co powinno być: odłączoną linię gazową, timer podłączony do puszki przyłączeniowej i przewody prowadzące do zapłonu.
Nogi prawie się pode mną ugięły.
Eli złapał mnie za rękaw. „Mówiłem ci”.
Pociągnąłem go w górę.
„Telefon” – powiedziałem.
„Nie ma sygnału. Wyłącza go”.
Oczywiście, że tak.
Stacjonarny też był wyłączony. Uwierzyłem w jego wymówkę o szkodach po burzy poprzedniej nocy.
„Buty. Klucze. Cokolwiek."
„Zabrał ci kluczyki do samochodu” – powiedział Eli. Zawsze je zabiera.
Zawsze.
Pobiegł do pralni i wyciągnął małego pilota.
„Tylne drzwi” – powiedział.
To by wystarczyło, żeby uciec. Tak powinno być.
Ale potrzebowałem odpowiedzi.
„Co jeszcze?”
