Maya skinęła głową i zapisała to. „Doskonały wybór. A pan, proszę pana?”
„Eee, poproszę łososia” – powiedziałem. „A woda też jest dobra”.
Chloe odchyliła się do tyłu i splotła dłonie. „Więc to twoja pierwsza randka na Tinderze?”
„Nie moja pierwsza, ale minęło trochę czasu” – przyznałem. „A pan?”
Wzruszyła ramionami. „Kilku. Ale większość facetów jest zbyt zdenerwowana. Albo zbyt skąpa”. Uśmiechnęła się szeroko. „Ale wyglądasz na zrelaksowanego. Podoba mi się to”.
Zaśmiałem się nerwowo. „Staram się jak mogę. Wcześniej ćwiczyłem small talk”.
„Większość facetów jest zbyt zdenerwowana. Albo zbyt skąpa”.
Uniosła brew. „Naprawdę? To zrób na mnie wrażenie”.
„Dobra... Mogę dotknąć językiem nosa”.
Chloe wybuchnęła salwami śmiechu. „To okropne, Evan”.
„Może, ale przełamało lody”.
Pokręciła głową z uśmiechem. „No cóż, przynajmniej dostaję punkty za swój wysiłek”.
Kiedy podano nam drinki, wyjęła telefon. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Dokumentuję moją kulinarną podróż”.
„Zgadza się? To zrób na mnie wrażenie”.
„No dalej! Mój talerz nigdy nie wyglądał tak dobrze”.
Pstryknęła zdjęcie, potem jedno z nas. „Uśmiechnij się. Moi znajomi zażądają dowodu na twoje istnienie”.
Uśmiechnęłam się szeroko. „Powiedz im, że przetrwałam pierwszą rundę”.
Chloe puściła do mnie oko. „Och, jeszcze wcześnie”.
Stuknęłyśmy kieliszkami; w sali panowała ożywiona atmosfera, a rozmowa płynęła, jakbyśmy robiły to już setki razy.
Przez chwilę myślałam, że źle ją oceniłam. Może Chloe była po prostu odważna, a nie arogancka.
„Moi znajomi zażądają dowodu na twoje istnienie”.
Skończyliśmy jeść i byłem już prawie zrelaksowany, gdy Maya sprzątnęła talerze.
Potem pojawił się rachunek, leżący na środku stołu. Chloe go nie podniosła.
Zerknąłem na nią, a potem na rachunek. Sam homar kosztował 150 dolarów. Z winem, deserem i dodatkami, jej część stanowiła ponad połowę.
Wyciągnąłem kartę. „Dobrze. Podzielimy się, tak jak było, dobrze?”
Chloe odchyliła się do tyłu i uśmiechnęła, jakby zrozumiała żart, którego ja nie zrozumiałem. „Nie płacę”.
Wpatrywałem się w nią, niemal oczekując, że się roześmieje. „Co?”
Sam homar kosztował 150 dolarów.
Wzruszyła ramionami. „Ty jesteś mężczyzną. Mężczyźni płacą, prawda? Zawsze tak robiłam”.
Uszy mnie piekły. „Ale… zgodziłeś się rozstać”.
Podniosła telefon i machinalnie przewijała stronę. „Tak… ale nie sądziłam, że mówisz poważnie. Mężczyźni nigdy nie mówią.”
Zapadła między nami chwila ciszy.
Coś starego i znajomego poruszyło się we mnie, wspomnienia bycia poniżaną, jakby moje uczucia nie miały znaczenia, jakbym mogła usprawiedliwić się za oczekiwanie sprawiedliwości.
„Jesteś mężczyzną. Mężczyźni płacą, prawda?”
Reklama
Ale powstrzymałam się od głosu i zmusiłam się, żeby nie ustąpić.
„Mówiłam poważnie” – powiedziałam cicho.
Chloe przewróciła oczami, a jej usta wykrzywiły się w półuśmiechu. „Naprawdę chcesz się skompromitować przy kolacji, Evan? Przed tymi wszystkimi ludźmi?”
„Dlaczego miałabym się wstydzić, że chcę tego, na co się umówiliśmy?”
Zaśmiała się cicho, niemal z politowaniem. „Boże, jesteś taki uparty”.
Chloe przewróciła oczami.
Odłożyłam widelec. „Umówiliśmy się, że podzielimy się posiłkiem”.
Spojrzała gdzieś za mnie, jakby szukała wyjścia, ale nie mogła go znaleźć.
Reklama
„Cóż… może zmieniłam zdanie”.
Maya podeszła bliżej, trzymając w dłoni stos talerzy. Wydawała się wyczuwać ukryte napięcie.
„Wszystko w porządku?”
Chloe uśmiechnęła się do niej przelotnie. „Wszystko w porządku. Było tylko drobne nieporozumienie co do rachunku”.
„Wszystko w porządku?”
Spojrzałam na Mayę. „Umówiłyśmy się, że podzielimy rachunek. Teraz już nie chce”.
Chloe prychnęła i odwróciła się do Mai. „Szczerze mówiąc, robi z igły widły. Mężczyźni płacą za randki. Tak to już jest”.
Maya zatrzymała się i spojrzała na Chloe jeszcze przez chwilę. „Właściwie chyba cię pamiętam. Nie byłaś tu dwa tygodnie temu? Ten sam stolik, tylko inny facet?”
Chloe zamarła. „Co? Nie. To nie ja”. Jej głos ucichł.
„Ten sam stolik, inny facet?”
Ale Maya nawet nie drgnęła. „Zamówiłaś homara, prawda? I była dość podobna rozmowa o rachunku. Tego wieczoru twój randka zapłaciła swoją połowę i wyszła. Ty nie.”
Wokół nas zapadła cisza. Czułam, że ludzie słuchają i patrzą.
Widziałam, jak brawura Chloe słabnie. „Może się mylisz”.
