Mój syn nigdy nie przyszedł po mnie ze szpitala. Obawiając się, że coś poszło nie tak, zniosłem ból, wziąłem taksówkę do domu… i znalazłem zmienione zamki. Notatka brzmiała: «nie wracaj. Nie ma tu miejsca na pijawkę.»Nie płakałem. Nie kłóciłem się. Mój zmarły mąż zostawił mi ostatni sekret… a teraz jestem gotowa użyć go, aby wszystko zmienić.

Skinąłem głową. Tak samo podejrzewałem. Był zdesperowany, osaczony przez ludzi, którzy nic nie wiedzieli o granicach.

Zadzwoniłem do Rosy. «Jeśli powiem ci, że Martín zostawił mi dokumenty, aby się chronić, czy powinienem ich użyć?”

— Musisz-powiedziała. «Ale musisz też z nim porozmawiać. Zgubił się, przestraszył. Nie nienawistny.”

Następnego dnia wysłałem krótką wiadomość:

«Musimy porozmawiać. Jutro o 10: 00, kawiarnia El Molino. Jeśli nie przyjdziesz, podejmę kroki prawne.”
Przybył późno, spięty, cienie pod oczami.

«Czego chcesz?»zapytał.

— Aby ci pomóc-powiedziałem, kładąc teczkę Martína na stole.

Otworzył go powoli, Oczy zmętniały. «Oszukali mnie … powiedzieli, że ukrywasz pieniądze… że stracę wszystko.”

Wyciągnąłem rękę. «Naprawimy to. Ale musisz z nimi zerwać więzi. Dzisiaj.”

W tym momencie zdałem sobie sprawę, że nie przegrałem całkowicie. Razem zmierzylibyśmy się z kolejnym rozdziałem-niepewnym, tak—ale po raz pierwszy zmierzającym w tym samym kierunku.