Javier wziął łyk whisky i spojrzał na mnie z tym samym wyrazem twarzy, który tak dobrze znałem. Tym samym, który miał jako nastolatek, myśląc, że świat jest mu coś winien.
„Tato… może usiądziesz w kuchni albo coś? Rozmawiamy o interesach”.
Zdanie było łagodne, ale wystarczająco jasne.
Kilku jego znajomych odwróciło wzrok.
Ja nadal stałem.
„Przyszedłem ci tylko pogratulować”.
„Już to zrobiłeś”.
Zamilkłem na kilka sekund.
„W takim razie wyjdę”.
Odwróciłem się w stronę drzwi.
Myślałem, że to już koniec.
Ale Sofía odezwała się ponownie.
„Następnym razem daj nam znać, zanim przyjdziesz. Nie chcemy żadnych niespodzianek przy klientach”.
Zdanie zawisło w powietrzu.
Coś w Javierze drgnęło.
„To prawda” – powiedział. „Tato, musisz coś zrozumieć. To już nie jest twój świat”.
Zatrzymałem się.
„Mój świat?”
„Tak. Świat butów roboczych, kawy w plastikowych kubkach i opowieści o poświęceniu”.
Kilku gości uśmiechnęło się nieswojo.
„Gramy tu w innej lidze”.
Znów na niego spojrzałem.
„Naprawdę?”
Javier wzruszył ramionami.
„Tak”.
A potem Sofia powiedziała coś, co rozpaliło ostatnią iskrę.
„Prawda jest taka… że ten dom potrzebował innej atmosfery. Czegoś bardziej… wyrafinowanego”.
Rozejrzałem się dookoła.
Kominek.
Belki.
Kamienne ściany.
Każda cegła przeszła przez moje ręce, kiedy nadzorowałem remont.
„Podoba ci się ten dom?” zapytałem.
Javier uniósł kieliszek.
„Uwielbiam go”.
„Wiesz, ile kosztował?”
„Tato… rozmawialiśmy o tym tysiąc razy”.
„Odpowiedz mi”.
Westchnął.
„Nie wiem dokładnie”.
—Trzy i pół miliona.
