Po drugiej stronie ktoś westchnął. „Kochanie, nie zaczynaj. Pomyśleliśmy po prostu, że tak będzie wygodniej. I szczerze mówiąc, nie chcieliśmy ryzykować, że ktoś się rozchoruje”.
„Chora?” powtórzyłam. „Jenna, ona ma siedemnaście lat. To słodkie, ale nie jest do końca bezpieczne podawać tak wielu osobom jedzenie ugotowane przez dziecko. A co, jeśli ktoś się zatruje?”
„Ona nie ma pięciu lat” – warknęłam. „Była na zajęciach. Ułożyła menu. Wszystko zdezynfekowała. Zrobiła nawet dania dla diabetyków”.
„No cóż, miło” – przerwała, a w jej głosie słychać było protekcjonalność. „Ale to nie jest prawdziwe gotowanie. Nie to, co w restauracji”.
Rozłączyłam się. Nie ufałam sobie, że nie zacznę krzyczeć.
Zadzwoniłem potem do siostry. Nie dlatego, że spodziewałem się czegoś lepszego, ale dlatego, że jakaś część mnie miała nadzieję – może, ale tylko może – że ona nie wie. Że może została pominięta w procesie podejmowania decyzji.
Nie, nie.
„Och, Jenna” – powiedziała, zanim zdążyłam dokończyć zdanie. „Nie wpędzaj wszystkich w poczucie winy. Płacze? Jest dramatyczna. Jest wyczerpana. Ma siedemnaście lat. Musi się nauczyć, że nie wszystko kręci się wokół niej. Przygotowała jedzenie dla dwudziestu trzech osób i żadna z nas nie chciała być obiektem jej eksperymentów”.
Sposób, w jaki mówiła o obiektach testowych, sprawił, że zacisnęłam szczękę, jakby Ava była jakimś małym szczurkiem w labiryncie domowej roboty.
Rozłączyłem się w pół zdania. Nie obchodziło mnie, co zaraz powie.
Stałem tam przez chwilę, próbując sobie przypomnieć, jak się oddycha. Za mną Ava wciąż mówiła.
„…a mama?”
Zatrzymała się.
Odwróciłem się. Moja mina chyba za dużo mówiła, bo urwała w pół zdania. Jej wzrok powędrował na telefon w mojej dłoni.
